De JSF ook in Italië hoofdpijndossier

Niet alleen in de VS en Nederland worden vragen gesteld bij de Joint Strike Fighter. Italië heeft maarliefst 131 toestellen in de boeken laten zetten voor luchtmacht en marine en met een prijs die boven tweehonderd miljoen euro per stuk gaat uitkomen, zijn die toekomstige vliegtuigen net zo veel waard als de financiële noodmaatregelen van de regering-Monti.

Hoewel Japan onlangs ook JSF’s heeft besteld, is weinig zeker rondom het problematische nieuwe toestel. Het Pentagon heeft om 725 aanpassingen in het ontwerp gevraagd, wegens systemen die veel te onderhoudsgevoelig zijn en zelfs wegens scheuren in de vleugel. En dat voor een toestel dat nog geheel op Koude-Oorlogstrategie gebouwd is en dus in bijvoorbeeld Afghanistan van net zo veel nut is als een DynaTAC telefoon op een 3G-netwerk.

De Italianen krijgen de enige geavanceerde onderhoudsbasis buiten de VS, maar die biedt plaats aan zeshonderd monteurs in plaats van de duizend man die nu aan de vloot Eurofighters werken. Bovendien worden de bondgenoten niet ingewijd in de geheimen van de stealthtechnologie, die we wel mogen gebruiken maar niet onderhouden. Stealthtechnologie die volgens kenners inferieur is aan die van de nieuwste Chinese jager, de Chengdu J-20.

De Italiaanse defensie-industrie hoopt dat de minister inzet op technologie in plaats van mankracht; met personeelskosten die 62% van het defensiebudget vreten – 180.000 man – zowaar een aantrekkelijke optie. Maar de F-35 maakt onderdeel uit van dat technologiepakket: de marine wil het miljarden verslindende nieuwe vliegdekschip Cavour (200.000 euro per dag vaarkosten) met de toestellen uitrusten. Hoewel een van de grootste problemen met de JSFs nu juist het systeem om te landen op vliegdekschepen is.

Omdat de minister niet zomaar heel veel defensiepersoneel kan ontslaan, zou het wijs zijn de JSF te schrappen en de Cavour in de mottenballen te doen. Maar kan hij dat, in dit land waar regering op regering telkens weer de eigen industrie op de been houdt met belachelijk dure en in het buitenland slecht verkoopbare defensieprojecten zoals de Ariete, de Dardo en de Centauro?

Italiaanse militairen op een "Dardo" pantserwagen (eigen foto)

 

Advertisements

3 Comments

  1. JSF? Was dat niet het vliegtuig dat in 2012 gekocht werd en pas in 2070 (!!!) geleverd? Mag ik u “Handelaren des Doods” van Andrew Feinstein aanraden? Conclusie: wapenhandel zonder omkoping en commissie is geen wapenhandel. Tja, en dan kopt “een” krant, als ‘t over vliegtuigen gaat: ‘Politici lopen kritiekloos achter producent aan’, Wist u dat die producent LockheedMartin is (ja, die van Prins Bernhard)?

    O ja, als u denkt: ‘hoe komen we hier z.s.m. van af?’ Sorry, niet mogelijk. Wapens moeten en zullen geleverd worden. Bij enig politiek bezwaar gaat “gewoon” de commissie omhoog…

Comments are closed.