Kiezen

Zullen we voor de grap eens vermijden om een stempel op het afgelopen jaar te drukken? U kent dat wel: 2011 was het jaar van Occupy of iets dergelijks. Poep. Als u zich nog herinnert waar 2010 het jaar van was, dan bent u de enige. Ik bedoel maar.

Het is ook maar een keuze, zoiets, en ik vind dat altijd lastig. Was 2011 nou het jaar van Occupy of van de Arabische lente? Een beetje tentbewoner op het Beursplein of in Zuccotti Park moet toegeven dat het Tahrirplein meer moed en volharding vergt. Maar een vergelijking van het belang van de doelen of van waarschijnlijke resultaten durf ik niet aan.

Misschien was het wel het jaar van de dood van Steve Jobs. De meest wanstaltige eerbewijzen aan deze techneut annex zakenman met zijn twijfelachtige ethiek hebben we voorbij zien komen. Een paar dagen geleden overleed ook Václav Havel, de schrijver-dissident annex politicus. Hij had geen winkelketen om kaarsjes voor te branden. Je kon voor hem geen bijpassend beschermhoesje met Swarovski-kristalletjes kopen. Maar toch lijkt me deze keuze niet zo heel moeilijk.

Nu we toch tussen de doden verkeren – is 2011 nou het jaar van het einde van Osama Bin Laden of van Muammar Al-Kadhafi? De een werd uitgeschakeld door een lid van een SEAL-eenheid; de ander door woedende rebellen. De dood van de een is gehuld in geheimhouding en over die van de ander weten we te veel. Hier ga ik niet tussen kiezen. Ik weet dat hun dood de rest van de dictatoriale en terroristische mensheid toch niets geleerd heeft.

Het was natuurlijk het jaar van de val van Silvio Berlusconi. De man die de oppositie maar niet weg kon krijgen is uiteindelijk opgestapt omdat zijn eigen wanbeleid het land op de rand van de afgrond heeft gebracht. Het land dat volgens zijn laatste verkiezingscampagne door links ‘op de knieën’ was gedwongen. Of was het het jaar van het einde van Georgios Papandreou? Ook hij bleef maar moties van wantrouwen overleven in zijn door en door corrupte land. Maar Griekenland is al over de afgrond heen en het Griekse volk kwam écht in opstand, in tegenstelling tot de Italianen. Al woon ik in Italië, ik kies daarom toch voor de val van Papandreou.

En was het nou het jaar van Johnny Hoogerland of Esteban Alvarado? Helden in prikkeldraad doen het publicitair lekkerder dan schoppende keepers, maar ze zijn minder controversieel. Dat mijn timeline zich meteen in tweeën splitste na het incident tijdens Ajax-AZ, zegt genoeg. Sommige mensen vinden nu eenmaal dat het geweld wat ze zien – dat van de keeper dus – erger is dan het geweld wat ze niet zien – dat van beroepshoolio-met-stadionverbod Wesley. Dan kies ik, weliswaar met de tranen op mijn tanden (Brel), niet voor de fietser maar voor de voetballer.

Ik voorspel dat 2012 het jaar gaat worden van Bert Brussen. Hij is in opkomst, hij heeft connecties, hij gaat naar plekken. Bert Brussen is de perfecte leeghoofdige herhaalmachine voor een perfect leeghoofdig herhaaltijdperk. Of wordt 2012 het jaar van Marck Pritt Burema? Dat zou nog beter bij de tijd passen: een anonieme leeghoofdige herhaalmachine. Anonimiteit is nog altijd de rigueur voor haat-, dreig- en bralbaasjes, al helpt het niets als je Femke Halsema’s dochter als doelwit kiest. Nou is Burema niet zo heel erg anoniem meer, maar dat is niet aan hemzelf te danken. Nee, doe me dan Brussen maar. Een laffe hond is hij in ieder geval niet.

Prettige dagen allemaal. Laten we hopen dat 2012 ons voor minder keuzes stelt.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Kiezen

  1. Pingback: Rob van Kan, bloggend als Edge of Europe:

  2. Pingback: Rob van Kan, bloggend als Edge of Europe:

Comments are closed.