Wat ons bindt

Vaak wordt ter verdediging van de monarchie opgevoerd dat het datgene is, wat ons bindt. Dat vind ik toch een miskenning van een dikke vierhonderd jaar gezamenlijke geschiedenis, om nog maar te zwijgen van de taal en de cultuur.

Het kan aan mij liggen, maar wat mij hier in Italië aan u daar in Nederland bindt, is niet de koningin. Er gaan weken voorbij dat ik niet aan ‘t mens denk. Het feit dat ik in het Nederlands schrijf en zonder uitleg kan refereren aan Prof. Dr. Ir. Akkermans, Joseph Luns of rookworst, dát bindt ons.

Ik ben Nederlander en geen Italiaan. Ik rij over de Via Cavour zonder precies te weten wie Cavour eigenlijk was. Ik kan geen tagliatelle van fettuccine onderscheiden. En zeg je me dat er een film op Rai2 is met Francesca Inaudi, dan kijk ik je glazig aan. Francesca wie?

We moeten de zaken ook niet omdraaien. We zijn onderdanen van Hare Majesteit omdat we Nederlanders zijn en niet Nederlanders omdat we onderdanen van Hare Majesteit zijn. Zonder Beatrix zijn we nog altijd Nederlanders – zonder Nederlanders is Beatrix echter niks. Wij houden háár in stand en zij niet ons.

Dit rare land waar ik woon, is een republiek. Heel veel dingen werken hier niet maar de president is een door velen gerespecteerde figuur die, ondanks zijn verleden als communist, als super partes wordt ervaren. Beledig de president en men valt van links tot rechts over je heen. Is hij het wat de Italianen bindt? Hij is in ieder geval een van de weinigen die zijn mond open trekt tegen het separatisme van de Lega Nord, dus in die zin is hij letterlijk het bindmiddel van de republiek.

Belangrijker is dat hij door de volksvertegenwoordiging wordt gekozen, dat hij maar vijf jaar blijft zitten en dat hij een beperkte, maar belangrijke taak heeft in het staatsbestel: het bewaken van de Grondwet. Zijn familie wordt niet door de staat onderhouden, hij bezit geen paleizen of terreinen en hij kan vrijuit spreken over politieke onderwerpen. Wat de president doet, is openbaar en valt niet onder gekunstelde ministeriële verantwoordelijkheid of ongeschreven mores.

Toegegeven, president Giorgio Napolitano poseert nooit schattig met zijn kleinkinderen in de sneeuw, maar daar staat tegenover dat die kleinkinderen een normaal en vrij leven kunnen leiden. Wij kennen ze niet eens. Amalia, Alexia en Ariane is dat niet gegund. Een ‘meer ceremonieel koningsschap’ gaat daar niets aan veranderen. Het is slechts de erkenning van de nutteloosheid van de hele poppenkast.

Advertisements

2 Comments

  1. Lees vooral ook hoe ze – door list en bedrog – aan dat geld gekomen zijn in “Les origines de la fortune de la maison d’Orange-Nassau” van J.Cuvelier
    Maar goed, Vianen heeft er zijn muren aan te danken :-)

Comments are closed.