Smartphones en papieren kaarten

De smartphone, daar moeten we het ook nog eens over hebben. Mijn vriendin heeft zo’n ding – een HTC Desire. Prachtig en handig. Wij hebben het ding de telefonone genoemd – een variatie op telefonino (telefoontje), wat hier de gangbare term is voor een mobieltje. Telefonone betekent zoiets als een enorme telefoon, zoals een macchinone een grote auto is, een Audi Q7 bijvoorbeeld, en een macchinina een speelgoedautootje.

Maar zijn die dingen nou wel zo handig? Niet zo lang geleden waren we even de weg kwijt en probeerde S. het ding te laten bepalen waar we precies waren. Nou heb ik een redelijk gevoel voor plaats en richting en ik zag meteen dat de GPS in haar Android ons aan de verkeerde kant van de snelweg had neergeplempt. Dus voordat we verder konden rijden, moest ik haar eerst ervan overtuigen dat het ding fout zat. En dat is soms best moeilijk, want de smartphonebezitter vertrouwt op niets anders dan de technologie.

Hij begreep het ook al niet...

Zo ook in Praag. We komen een metrostation uit en dan weet je meestal niet meteen precies waar je bent. Dat moest met GPS en om die telefoon te bedienen, moet S. stilstaan. Vijf, tien minuten sta ik te wachten in de smorende zon terwijl ik weet dat als ik twintig meter verder loop, het antwoord vind. Maar je loopt niet weg van je lief in een vreemde stad. Tot het moment dat ze met een aanwijzing kwam, waar de honden geen brood van lustten. We moeten daarheen want dit is Ke Štvanici en dan was dat Na Poříčí, en dan… Volgt u nog? Ik niet. Ik had een gratis kaart van Praag in mijn handen en ik wist al waar we naartoe moesten. Dus ben ik gaan lopen, met een weifelende en ietwat gepikeerde S. achter me aan. Tot we twintig meter verderop waren en het hele verhaal inderdaad duidelijk werd. Zucht.

Dat is precies het probleem van de smartphone. Je hebt geen overzicht. Je staat als een bezetene over dat schermpje te wrijven, naar links, naar rechts, naar boven en naar beneden, en na drie keer schuiven heb je geen idee meer van het geheel. Voordat we naar Praag vertrokken, mailde ik S. het metro- en tramkaartje van Praag, want dan had ze het in haar telefonone en dat was handig. En dat was het ook, tot ik op een metrostation een Duitstalig foldertje uit het rek plukte over de Strassenbahn – met precies hetzelfde kaartje er in afgedrukt. En dat werkt dus veel handiger. In één oogopslag zie je de twee eindstations van je tramlijn naar keuze, zonder minutenlang geschuif over dat prutsschermpje.

Leuk, zo’n smartphone. Maar geef mij maar een papieren kaart, de wil om om je heen te kijken in plaats van op een schermpje, en wat gezond verstand. Behalve als ik een potje Angry Birds wil spelen.

Advertisements