Koeien

Ik groeide op op de rand van Capelle aan den IJssel en Rotterdam – achter de trieste jarenzestigflat in de wijk Schenkel liep een sloot, en daarachter lagen weilanden en kassen op Rotterdams grondgebied. Later kwam de metro en inmiddels is alles volgebouwd, maar er liepen destijds nog koeien tussen de Kralingseweg en het fietspad naar de Alexanderpolder. En ik was dus bang van koeien. Bang dat ze mij, als ik over het hek zou klimmen, uit pure domheid zouden vertrappelen.

Gelukkig ben ik inmiddels dertig, vijfendertig jaar verder. Koeien doen me weinig meer. Ik stop zelfs om een plaatje van ze te maken zoals hiernaast, ergens op een bospad in het Nationaal Park La Sila. Ik hou nog wel afstand, zoals je ziet, maar dat heeft meer te maken met de angsten van mijn gezelschap dan die van mezelf. Voor de domheid van een massa ben ik echter nog onverminderd bang.

Ik kan er niet mee omgaan. Duizenden idioten in Karachi die roepen dat een schrijver of tekenaar dood moet, omdat hij dingen schrijft of tekent die hen niet bevallen. Duizenden idioten in Nederlandse studeerkamertjes die roepen dat hele bevolkingsgroepen geen rechten meer zouden moeten hebben omdat ze uit een andere cultuur komen. Wat moet een mens daar nog mee? Beide groepen bedienen zich van een logica die met geen pen te bestrijden is: de logica van een domme meute koeien. En ze zijn vernietigend – ze willen alles vertrappelen wat waardevol is.

Ik word er ook enorm boos om. Boos omdat er geen redelijkheid is, omdat er geen vat op te krijgen is, omdat er niet te praten valt met deze koeien. Kijk hoe elke poging tot nuance wordt afgeserveerd door te suggereren dat ik iets zeg dat ik nooit gezegd heb. Puur gelul, kort en goed, maar na een paar van zulke reacties geef je het al snel op. Je kunt geen debat aan met mensen die je aan blijven vallen op dingen die je niet gezegd hebt. Rushdie kon dat niet met de fundi’s die zijn boek nooit hebben gelezen, ik kan dat niet met de fundi’s die helemaal niet lezen en alleen maar boos worden omdat ik niet meedraaf met de kudde, zoals @MartineKs hiernaast (@Nottakenyet is gewoonlijk de redelijkheid zelve).

Ik word vooral boos omdat er leiders achter deze mensen staan. Leiders die de kudde de “juiste” kant op sturen met behulp van enthousiaste meelopers – de koeiendrijvers, de cowboys. De cartoonrellen kwamen maanden nadat de Deense cartoonist zijn plaatjes had gepubliceerd, op een moment dat de een of andere fundi besloot dat het moment gekomen was om de volkswoede op te zwepen – strikt voor eigen gewin. De schuld voor de gevolgen leggen de cowboys bij het onderwerp van hun haatcampagne. Ze vragen er om.

De in onze streken inmiddels diep gewortelde haat jegens een legitieme godsdienst en haar gelovigen, en jegens een democratische politieke ideologie zoals de sociaaldemocratie, is op dezelfde wijze tot stand gekomen. Op een moment dat het enkele politici uitkwam, uit oogpunt van politiek gewin en niets anders. En de schuld van de gevolgen leggen hun cowboys bij het onderwerp van hun haatcampagne.

Koeien weten heel goed zelf waar ze heen moeten om te grazen. Het zijn van nature ook helemaal geen agressieve beesten. Het zijn de cowboys die er een op hol geslagen meute van maken. Tijd dus om die cowboys en hun leiders aan te pakken. En daarbij laat ik me niet de handen op de rug binden door de beschaafde slappeknieënpolitici die nog steeds niet begrijpen waar ze mee te maken hebben.

Nuance is mooi, maar niet nu, schreef ik op twaalf april. Nuance is prachtig. Grijp ze bij hun nekken en prop ze de nuance door de strot als waren het ganzen voor de paté de foie gras. Links en rechts, tot ze slikken of stikken.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Koeien

  1. Sante says:

    Dat moet je toch zien te voorkomen, Rob, dit type machteloze woede. Natuurlijk schrik je wanneer je merkt tot wat voor waanzin mensen in staat zijn. Maar het is gewoon een fact of life, zoals het tegenkomen van een paar witte koeien in La Sila.

    Waar ik wel over struikel is je gebruik van het woord ‘studeerkamer’.

  2. jie yong kuo says:

    Je bent die eerste die angst voor domme koeien beschrijft, heb ik ook jaren gehad. Begon bij mij op een schooluitje naar een kinderboerderij. Wat was die koe groot!! En dat hek ook. Zou niet veel van me overblijven als ik daartussen terecht kwam.

    Het is bij mij over de jaren gesleten en vooral sinds ik in China de wilde koeien die op yaks lijken op de stijle hellingen in Szechuan zag grazen. Ik zou nooit op die plekken kunnen grazen en hekken waren er al helemaal niet.

    Helaas is de n angst voor koeien koeien omgekeerd evenredig gebleken van de angst voor mensen koeien.

Comments are closed.