Staatsomroep

Silvio Berlusconi zegt dat soort dingen heel mooi: Michele Santoro gebruikt de publieke omroep voor privédoeleinden. Liet de journalist op Rai2 dan een videootje van zijn vakantie aan de Ionische Zee zien zodat zijn stokoude schoonmoeder kon kijken? Nee. Maakte hij reclame voor het loodgietersbedrijfje van een verre neef? Nee. Hij maakte een zeer kritisch, links georiënteerd programma dat qua kijkcijfers en reclame-inkomsten zelfs Koning Voetbal regelmatig van de troon wist te stoten.

Maakte, want Santoro is vertrokken bij de RAI. Il Giornale, eigendom van de Berlusconi’s, juichte dat we eindelijk zijn guerrilla tegen Berlusconi niet meer hoeven te betalen, hoewel het programma zichzelf zeer dik terugverdiende en heel de hersenloze meuk van Rai2 bekostigde – die blije, kritiekloze pulp die de premier het liefste ziet. Santoro kon volgens de krant maar beter naar een commerciële omroep gaan, maar ook dat is niet gelukt.

De zender La7, eigendom van Telecom Italia, is de enige nationale, commerciële, vrij te ontvangen zender die niet in handen is van de premier. Bijna kwamen journalist en directie tot een overeenkomst, tot de premier ingreep. Er verscheen een wetsvoorstelletje waarbij Telecom Italia  haar fysieke communicatienetwerk moest blijven onderhouden, maar wel beschikbaar moest stellen aan de concurrentie. Het voorstelletje verdween toen bekend werd dat Santoro en La7 het niet eens waren geworden – binnen 48 uur. Het ging nooit om de centjes – het ging om de kritiek. Daar kan de premier slecht tegen.

Maar dat is nog niet alles. Berlusconi zette rond 2005 binnen de RAI de fabbrica del consenso op, de consensusfabriek dus, met zijn getrouwen op hoge posten bij de publieke omroep die moesten voorkomen dat diezelfde omroep hoge kijkcijfers haalde met kritische programma’s. En dus werd Mediaset gebeld: “Kunnen jullie niet een echte knaller uitzenden op Canale5 vanavond? Wij zitten vanavond prime time op Rai2, maar hoe minder mensen kijken, des te beter“, aldus toenmalig onderdirecteur Marketing van de RAI, tegenwoordig PdL-Kamerlid Deborah Bergamini, in een afgeluisterd telefoongesprek.

Dat gebeurt er in een land met een echte staatsomroep. Dat gebeurt er in een land waar men van mening is dat de publieke omroep niet kritisch mag staan ten opzichte van de regering. Dat gebeurt er in een land waar de boel in de praktijk precies zo geregeld is als de PVV dat in Nederland graag zou zien.

Blijven jullie wel wakker daar?

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.