Een Pyrrhusoverwinning

De strijd tegen communisten en de rechterlijke macht van Silvio Berlusconi heeft in Milaan de voormalig communist Giuliano Pisapia aan de macht gebracht, en in Napels de voormalige onderzoeksrechter Luigi de Magistris. Dat was het droge commentaar van journalist Marco Travaglio gisteravond, en het vat de nederlaag van de premier scherp samen.

Maar wie heeft er nu eigenlijk gewonnen? Oppositieleider Pierluigi Bersani vierde gisteren feest, arm in arm met voormalig premier Romano Prodi, alsof hun Partito Democratico (PD) een mega-overwinning had geboekt op de gehate Cavaliere. Maar noch Pisapia, noch De Magistris zijn sociaaldemocraten: Pisapia is een lid van Sinistra, Ecologia e Libertà (“Links, Ecologie en Vrijheid”) van de populaire gouverneur van de regio Apulië, Nichi Vendola. Een partij die nadrukkelijk links van de PD staat. En De Magistris is lid van Italia dei Valori (“Italië van de Waarden”) van Antonio di Pietro, een van de aanklagers in het beroemde onderzoek-Mani Pulite.

De nieuwe burgemeester van Milaan heeft in de ‘primaries’ van de PD de officiële kandidaat van de partij verslagen. Dat zou nog als een overwinning van het voor Italië nieuwe en unieke systeem van open voorverkiezingen van kandidaten kunnen worden uitgelegd, en dus min of meer als een overwinning van de PD zelf, maar feit blijft dat Pisapia geen sociaaldemocraat is.

De Magistris daarentegen heeft in de eerste stemronde in Napels de kandidaat van de PD al ruimschoots verslagen (27,5%  tegen 19% van de stemmen) en weigerde daarna de officiële steun van de sociaaldemocraten. De stad is dan ook al achttien jaar in handen van de sociaaldemocraten en die hebben er – de wereld heeft het kunnen zien – een puinhoop van gemaakt, waarschijnlijk in innige samenwerking met de diverse clans van de camorra die er de werkelijke macht hebben. De overwinning van de onderzoeksrechter is dan ook te danken aan het feit dat de mooie beloften van Berlusconi over het opruimen van de stad ook al geen blijvende resultaten boekten: beide grote partijen hebben overduidelijk gefaald.

De klap is hard aangekomen bij Berlusconi’s getrouwen, zoveel is duidelijk. Maar de Partito Democratico moet zich ernstig afvragen of ze zich nog een paar van dergelijke klappen kan veroorloven.

Advertisements