Afgekeurd: Martijn van Dam

De politiek moet zich niet vooraf met de inhoud van de media bemoeien. Dat gold in Nederland lang als ongeschreven wet. Ik weet niet waar Martijn van Dam met zijn gedachten zat toen hij dit onzalige plan bedacht, maar het was in ieder geval dichter bij mijn woonplaats dan bij de uwe. En dat wilt u niet, qua mediabeleid, geloof me.

Allereerst zal elke zichzelf respecterende journalist geen stempel van goedkeuring van de Staat willen. Het lijkt me een bewijs van onvermogen als de politici die jij stevig moet aanpakken, besluiten dat jij een bovenstebeste bent. Het doet me denken aan de magazijnsupervisor die mij op het hart drukte om vooral lid van de vakbond te worden. Ik antwoordde hem dat het feit dat juist hij dat zei, het falen van de bond betekende. Hij begreep dat helemaal niet, overigens.

Maar wat vooral zo stuitend is, is dat Martijn van Dam de kijker wegzet als een domme zoutzak die zonder na te denken alles slikt wat hem via de beeldbuis door de strot wordt gepropt. Ik geloof toch dat dat anders ligt, getuige de storm van kritiek die vooral de ‘linkse journalistiek’ de afgelopen jaren over zich heen heeft gekregen. De kijker is niet zo stom als hij lijkt en de overheid hoeft dus niet met keurmerkjes te strooien om hem te helpen bij het maken van een keuze.

Ik had dit verwacht van Wilders. Geen andere Nederlandse politicus loopt zo veelvuldig en zo grof af te geven op de journalistiek, en het ligt helemaal in zijn lijn om à la Silvio te betogen dat de publieke omroep de mening van de parlementaire meerderheid moet vertolken. Elke keer dat ik op de televisie hier weer zo’n Berlusconiaanse ingreep zie – bijvoorbeeld zo’n briesend telefoontje – heb ik de neiging om een blog te schrijven over de gevaren van politici die de media naar hun hand willen zetten.

Ik had nooit gedacht dat niet Wilders maar Van Dam er de aanleiding voor zou worden.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.