Tankjes kijken

De beelden uit Egypte laten duidelijk zien wie de afgelopen jaren het Egyptische leger op de been gehouden heeft. Waar de meeste armere landen in het Midden-Oosten het moeten doen met walmende relieken uit het Sovjettijdperk (Syrië, Iran, Irak, Libië) zien we in de straten van Cairo en Alexandrië naast de lokaal geproduceerde Fahd (op Duitse basis) de vertrouwde M113-pantserwagen, bekend uit Vietnam en Nederland, en de ook al niet erg moderne M60-tank, beide van Amerikaanse makelij. Spullen dus die zijn voorbehouden aan vrienden van de Verenigde Staten.

Egypte is zo’n enorme vriend van de Verenigde Staten dat ze zelfs toestemming hebben om de zeer moderne M1 Abrams te assembleren. De M1 is de tank die vrijwel zonder enige verliezen het gehele Iraakse leger van de kaart heeft geveegd; de Saoedi’s gebruiken het ding ook. Weinig landen in het Midden-Oosten hebben er iets tegenin te brengen en het is zelfs maar de vraag of de Israelische Merkava het op kan nemen tegen de Amerikaanse kolos. De Merkava is namelijk een compromis tussen een echte tank en een troepentransporter; de tank kan infanteristen vervoeren wat voor de stadsguerilla’s waar de Israeli’s zichzelf in verwikkeld hebben, een uitstekend idee is – maar nutteloos in een moderne tankoorlog. Zoals zo vaak met compromissen levert de Merkava wat andere capaciteit in: het is een zware en daarom trage tank geworden.

Nu het Egypte van Mubarak langzaam richting geschiedenisboekjes aan het verdwijnen is, moet men zich ergens in het Pentagon toch achter de oren krabben. Tanks zijn van enorm belang in het Midden-Oosten. Een plotselinge Egyptische herbewapening met (toen nog) modern Sovjetmaterieel was een van de redenen waarom Israel in 1967 de Zesdaagse Oorlog begon.

Niemand weet wat een nieuwe Egyptische regering met die tanks gaat doen. Zeker is wel dat de meeste Egyptenaren de ‘vrede’ met Israel helemaal niet zien zitten – vooral niet het afsluiten van de grens met de Gazastrook.

De foto van Rumsfeld met Saddam krijgt in het lange hoofdstuk ‘De kortzichtige buitenlandpolitiek van de Verenigde Staten’ misschien al snel een waardige opvolger.

Advertisements