Dszquphsbgjf!

Toen de eerste Amerikaanse diplomatieke post geopenbaard werd via Wikileaks, had ik net twee boeken over cryptografie in de Tweede Wereldoorlog uitgelezen: Between Silk and Cyanide van het hoofd codering van de Britse Special Operations Executive, Leo Marks, en Battle of Wits van Stephen Budiansky.

Vooral het laatste boek vertelt de lezer uitgebreid over de Japanse diplomatieke post, versleuteld in de code purple, zo genoemd omdat de Amerikanen informatie over deze code in paarse mappen opborgen. Purple was voor de hoogste niveaus van de diplomatie; het regelmatig breken van de code betekende onder andere dat de Geallieerden feitelijk aan tafel zaten bij de Japanse ambassadeur in Berlijn, Hiroshi Oshima, als hij door zijn gastheren werd ontvangen. Oshima stuurde uitgebreide verslagen naar Tokyo, die allemaal werden gelezen.

Terug naar het heden. Hoofdverdachte in de Wikileaks-zaak is Bradley Manning, een Amerikaanse soldaat eerste klas – dat is dus op soldaat na de allerlaagste rang in het leger. Waarom Manning toegang had tot zo veel documenten is een vraag die al eerder gesteld is.

De tweede vraag is waarom die cables niet gecodeerd zijn. Het is niet waar dat met computers alle codes binnen twintig minuten gebroken kunnen worden en zelfs dan is het nog maar de vraag of een organisatie als Wikileaks over de mogelijkheden zou beschikken om dat te doen.

De Amerikanen lijden aan grenzeloze overschatting van de loyaliteit van hun personeel. Zelfs de chef codering van de SOE, Leo Marks, beschrijft in zijn boek dat hem niet alles werd verteld: in de wereld van spionage en inlichtingendiensten geldt nu eenmaal dat je alleen dat behoort te weten wat nodig is voor je functie. (Hij beschrijft vervolgens vol humor hoe hij de Secret French Code van De Gaulle breekt, iets dat hem uitdrukkelijk verboden is.) Het is duidelijk dat soldaat Manning voor zijn werk niet behoefde te weten wat de ambassade in Rome te zeggen had over Berlusconi.

De fout ligt dan ook niet bij Julian Assange, al roept men in bepaalde kringen al ronduit op tot moord op de Australische klokkenluider. Maar Assange heeft niks gehackt, heeft geen berichtenverkeer afgetapt en is niet binnengedrongen in het Pentagon. Hij openbaart wat er gelekt is door anderen, dankzij de dramatisch slechte beveiliging van de Amerikaanse diplomatieke post.

Gelukkig zijn er nog regeringen die dat goed hebben begrepen. Daar steekt Ank Bijleveld met haar machteloze gepiep over Powned wel héél schril bij af.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Dszquphsbgjf!

  1. Heb me idd al een paar keer afgevraagd hoe het kon dat zulke gevoelige info beschikbaar kwam. Dat ze niet eens de moeite nemen om de boel goed te encrypten vind ik verbazingwekkend.
    Er zijn zoveel simpele oplossingen beschikbaar die met de huidige stand vd techniek onkraakbaar zijn (binnen redelijke tijd, nl. 10jr ). Iedere ambassade medewerker een eigen smartcard en hupakee, geen leak meer!

    Deze technologie is trouwens voor iedereen beschikbaar, op alle laptops en pc’s te installeren, alleen de smartphones zijn nog even tricky!

Comments are closed.