Persoonlijk worden

Zo schrijf je een blog waar je de allerdiepste diepten van je eigen werkelijkheid naar boven haalt, en zo heb je een stalker te pakken die daar meteen mee aan de haal gaat. Ik had het kunnen weten; het gaat om een persoon die al minstens een jaar overal opduikt waar ik op internet te vinden ben. Over het algemeen om steeds dezelfde onwaarheid te plaatsen over mijn vertrek, lang geleden, bij het Volkskrantblog. Allemaal erg onschuldig en puberaal gejengel.

Gisteren ontdekte deze figuur mijn blog van een dag eerder en dat betekende een klein feestje voor deze man die niet verkroppen kan dat hij in een smerige achterbuurt woont en ik in een zonovergoten paradijs. Hij is namelijk een geweldig mens en ik ben een werkeloze niksnut, dus eigenlijk zou hij hier moeten zitten met mijn vriendin, in plaats van in zijn door straatmocro’s bedreigde woninkje in Zuilen boekjes te schrijven over zijn mislukte pogingen om via internetdating aan een vrouw te komen. En dus werd er vanachter een laffe block even het nodige over mij uitgestort en de conclusie moet zijn dat hij óf heel veel over mij onthoudt, óf in een dossier opslaat. Ik weet niet welke van de twee opties de engste is.

Niet zo lang geleden schreef ik nog dat ik niet persoonlijk wilde worden op internet. Er gaat namelijk altijd wel iemand aan de haal, zeker als je last hebt van abcessen als bovenstaande figuur. Maar de reacties op het overlijden van Kamerling hakten er bij mij zo fors in, dat ik de voorzichtigheid liet varen en iets opschreef, dat ik nog nooit eerder heb beschreven. Het deed me goed en aan de reacties te zien deed het meer mensen goed.

Dat was tegen het zere been. Ik zou ‘klaarkomen over het lijk van Kamerling’, zei de man die tien minuten na bekendwording van het nieuws een interview uit 2007 met de acteur opgroef om het op de Jaap te dumpen, “I.M.”. Als een soort Jeroen Krabbé even laten zien dat je de dode óók gekend hebt, dát is smaakvol.
Vervolgens gingen de registers open omdat sommige van zijn volgers een beetje begonnen te morren over zijn reacties op mijn blog – nee, mijn persoon, want een inhoudelijke reactie was er niet bij. Maar je moet niet morren tegen zo’n man. Je geeft hem gelijk, je moedigt hem een beetje aan zoals enkele van zijn legioen dyslectische GeenStijl-volgelingen met 27 twittervolgertjes meteen begonnen te doen, of je zwijgt. Anders Blockt Hij Je en dat wil je natuurlijk niet – je wilt elke dag opnieuw genieten van dezelfde scheldkanonnades in dezelfde woorden tegen dezelfde mensen van deze hoogst originele auteur. Tsja. Sommige mensen houden niet van verandering en eten elke woensdag spruitjes. Het kan.

Ik vroeg me gisteren heel even af of ik hem met alles wat ik zeg van grondstof voorzie voor nog een jaar pret. Maar wat zou mij dat boeien? Ik kijk uit over de bergen en vraag me niet eens af hoe het uitzicht is in het pittoreske Zuilen. Ik eet met verse ingrediënten van hoogste kwaliteit in eigen keuken klaargemaakte pasta en vraag me niet eens af wat er bij hem *ping* uit de magnetron komt. Ik kruip ‘s nachts tegen mijn geliefde aan… en op dat moment denk ik al helemáál niet aan die figuur. Ik hoef die lakens ook niet te wassen, dat scheelt.

Laat hem lekker aan de haal gaan met wat ik verder nog schrijf of doe. Zo kan ik tenminste nog een beetje bijdragen aan wat levensgeluk voor een arme krabbelaar uit de provincie. Het ga je goed, Bert. Vanavond zal ik samen met mijn lief een lekkere fles Due Neri drinken en aan je denken. Héél eventjes maar. Proost!

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

7 Responses to Persoonlijk worden

  1. christinA eijkhout says:

    Dat is een “volwassen” opstelling. Voor nu.
    Maar waarschijnlijk rollen jullie beiden weer na enige tijd samen over de interwebs.
    En, als babyboomer pretendeer ik altijd alles te weten, toch? :)

  2. matxil says:

    De jongentjes van Geen Stijl die anno 2010 nog steeds denken dat hun proletengebral ontzettend revolutionair en vrijgevochten is.

  3. Krek. says:

    Welkom bij de club, Rob. Je bent in het vaarwater van een Nieuwe Hufter geraakt en moet dat bekopen met scheldkanonnades vol halve waarheden en hele leugens.
    Waarbij Bert bij voorkeur de meest persoonlijke informatie over je opduikelt, misvormt en in een kwaad daglicht op zijn blog publiceert.

    Klein voorbeeldje. Zelf heb ik me ooit als beginnend journalist twee nachten op laten sluiten in de Bijenkorf (stuntje in 1981!). Nu noemt Bert mij een ‘inbreker’ en ‘best eng’. Op een blog waar hij ook mij veilighedshalve geblokt heeft, want stel je voor dat ik iets terug zou zeggen.

    De man die steevast als een bok op de haverkist springt als hij maar de kleinste ad hominem in de argumentatie van zijn tegenstanders kan ontdekken, is er zelf allerminst vies van. Maar er komt ooit een moment dat zelfs de rubbernekkers die genieten van het door Bert aangerichte slachtveld gaan inzien dat het de stuiptrekkingen zijn van een haveloze ‘one trick pony’.

    Jij zit in Italië. Ik woon in de Zuid-Bourgogne. Zou het toch gewoon het groene monster zijn dat Bert al die hatelijke teksten influistert?

  4. madbello says:

    Heftig! Volgens mij word het steeds erger :-(

  5. christinA eijkhout says:

    Hahaha, de éen zijn dood, de ander zijn brood.

  6. Vaif says:

    Nou ik zou die Bert maar lekker laten zitten in zijn Zuilen en hopen dat hij hoog genoeg woont, dan heeft hij nog wat uitzicht….. hopelijk.
    Blijf jij maar schrijven, want dat doe je goed. Zeker je vorige blog vond ik heel goed en bijzonder en zeker ook de discussie die er door ontstond. Je schrijft goed, geniet van de zon en lekker eten en wijn, wat wil je nog meer? Je toch niet laten gek maken door iemand die jou op een verkeerde manier volgt en zichzelf niet laat volgen?? Nee ga gewoon door met schrijven!!!

  7. missbroekie says:

    Het materialistische deel begreep ik niet helemaal..
    Maar verder, laten die hap.. het zal idd een groen monster zijn die erachter zit!

Comments are closed.