Zelfmoord

Naar aanleiding van de dood van Antonie Kamerling is er gisteren op twitter veel gezegd over zelfmoord. Het zou een laffe daad zijn of een egoïstische; het zou een schreeuw om aandacht zijn of er zou geen aandacht aan moeten worden gegeven. Er wordt, kortom, veel onzin verkocht en het meeste ervan bestaat uit clichés waarover niet meer nagedacht wordt.

Over Antonie Kamerling wil ik weinig zeggen – het is niet iemand waar ik speciale belangstelling voor had. Toch grepen de foto’s die her en der opdoken me aan, waarschijnlijk ook omdat ik hem in geen jaren gezien heb. Ik zie een gezicht vol tragiek en pijn met een moeizame lach. En ik herken dat – althans, ik meen het gevoel te herkennen dat Kamerling op zulke momenten had.

Wie zegt dat zelfmoord ‘laf’ is, heeft geen idee waar hij het over heeft. Het is een visie die heel erg lijkt op die van een maatschappij van winners en losers, waarbij de losers natuurlijk zelf schuld hebben aan het feit dat ze geen winners zijn. Met het soort roestvrijstalen optimisme van die types kan ik weinig. Het zijn de mensen die vinden dat je door hard te werken, ‘als je maar wílt’ (zie je het verborgen verwijt?), ‘alles’ kunt bereiken. En ja, dan ben je ‘laf’ als je er ‘zomaar’ de brui aan geeft. Want behalve optimistisch zijn ze ook nog eens meedogenloos. En gemakzuchtig.

Wie zelfmoord ‘egoïstisch’ noemt, kiest ook al zo’n gemakkelijke vluchtweg. Natuurlijk lijkt de zelfmoord van een getrouwde vader van twee kinderen egoïsme. Hij laat immers iedereen in de steek en geeft ze ten afscheid nog een fors schuldgevoel mee. Maar zo werkt het niet. Sommige zelfmoordenaars zien zichzelf als een last voor hun omgeving; hun leven is zinloos, zij parasiteren met hun loodzware depressies op het leven van de mensen om hen heen. Feestjes vallen in het water, romantische dinertjes eindigen in impromptu therapiesessies, beloften kunnen niet worden waargemaakt. Het is beter voor iedereen als ik doodga. Noem dat maar eens egoïsme.
Anderen hebben geen schijt aan hun naasten, maar zien die naasten niet. Ze zijn alleen, opgesloten in hun depressie, al zet je ze in een zaal vol vrienden en familie en bekenden. Om hen egoïsme te verwijten, doet geen recht aan de complexiteit van hun gevoelens. Je kunt moeilijk iemand kwalijk nemen niet in staat te zijn om de wereld te zien zoals hij is. Visueel gehandicapten valt tenslotte ook niks te verwijten.

Misschien is zelfmoord onder jongeren vaak een schreeuw om aandacht. Elke zelfmoord is tragisch; de ‘geslaagde’ schreeuwen om aandacht zijn des te tragischer omdat de zo vurig gewenste aandacht eindelijk komt; het slachtoffer heeft er echter niets meer aan. Wat blijft is een verwijt als een reusachtig, zinloos uitroepteken. Maar het gaat mij te ver om élke zelfmoord zo af te doen. Ik denk niet dat mensen als Herman Brood of Kamerling aandacht wilden hebben, of het moet aandacht zijn geweest voor de persoon achter de publieke façade – en dat is ook al zo’n cliché over beroemdheden dat aanschurkt tegen intellectuele hoogstandjes als Hij was maar een clown. Op gevorderde leeftijd zelfmoord plegen is misschien eerder het gevolg van de conclusie dat ook aandacht niet geholpen heeft.

Dan waren er nog mensen die liever zien dat er helemaal geen aandacht werd gegeven aan zelfmoord. ‘Zoals vroeger‘, suggereerde Joop Daalmeijer (dank, @evavandam). Hoewel ik natuurlijk niet om het commentaar in NRC-Next heen kan, en ik besef dat copycats een risico vormen (dat overigens niet alleen bij zelfmoorden optreedt), vraag ik me af wanneer voor het laatst een probleem verdween door er maar niet over te praten. Ik zou willen dat er méér over depressies en zelfmoord gepraat werd, hoe pijnlijk dat soms ook is. Ik herinner me een ‘vroeger’ waar niet over pesten werd gepraat, overigens om heel andere redenen, en kijk nu stikjaloers naar de aandacht die ervoor is. Te laat voor mij – mijn scholen wisten er helemaal geen raad mee.

Leven met een depressie is een strijd die niet uit te leggen valt, een lange tocht langs een donker pad dat schijnbaar geen zijwegen kent. Aan het einde van het pad is niets: geen zingeving, geen doel, geen vreugde, geen oplossing. Je moet heel sterk in je schoenen staan om door te blijven lopen. Laten we niet blijven doen alsof die gemakzuchtige reacties op een bericht over zelfmoord ook maar een ons wijsheid bevatten, of de kiem van een oplossing. Laten we vooral ook niet blijven doen alsof het probleem niet bestaat.

Al weet ik de oplossing niet, ik weet wel dat we er nooit eentje vinden als we niet proberen anders te kijken naar depressie en het uiterste gevolg ervan.

Advertisements

71 Comments

  1. Dank voor dit mooie stuk. Precies zoals het is.
    En laten we ook niet vergeten dat het samenleven met iemand die erg depressief is ook heel erg zwaar is.

  2. Wat jij schrijft van dat beeld aan het einde van de tocht is zo herkenbaar, en pijnlijk door z’n waarheid.

  3. Uitstekend stuk! gevoelens van boosheid over “lafheid” en “egoisme” en uitingen daarvan zijn nabestaanden nog te vergeven. Boosheid is deel van het rouwproces. Mensen langs de zijlijn zonder enige ervaring met het onderwerp of zonder enige persoonlijke betrokkenheid met de overledenen en nabestaanden weten vaak niet wat ze zeggen.

  4. Mooi stuk en ik zou zo graag willen dat de onwetenden en veroordelaars van mensen met een depressie en het uiterste gevolg daarvan, uit het ondraaglijke leven stappen, dergelijke stukken lezen…..
    Maar nee, lekker hard onzin blijven roepen is zoveel gemakkelijker, maar vooral kwetsend voor de depressieven of zoals Zjanette zegt, voor diegenen die samenleven met een depressieve.

  5. Prima stuk. En op twitter ben je na 12 uur morsdood. Het medeleven kan ondragelijk licht zijn. #dus

  6. Jij schrijft wat andere mensen alleen maar denken en niet durven uiten. Depressie geeft heel veel onmacht en onbegrip omdat we niet in iemands hoofd kunnen zien of we daar wat licht kunnen geven. En wat is licht voor de een hoeft geen licht te zijn voor iemand met een depressie. Het gevoel geven dat diegene er toe doet is naar mijn idee het minste wat je kunt doen. Zie ook deze pagina: http://healthyliving20.blogspot.com/2010/03/words-not-to-say-to-suicidal-person-in.html

  7. mooi…. uitstekend verwoord. Hoop dat diegenen dit ook lezen die zelfmoord zo veroordelen en het helemaal niet begrijpen (of ook geen poging doen om het te begrijpen).

  8. Ik begrijp niet dat iemand depressief kan zijn. zeker niet in die positie. er moet toch een reden zijn dat je je ongelukkig voelt? Het werd gisteren wel een beetje uitgelegd; hij zou zijn succes niet kunnen verklaren want het kwam hem allemaal zo makelijk aangewaaid en dat begreep hij niet, vond hij moeilijk om mee te leven. ofzo. nou ik vind dat een erg zwakke reden, ik zou mezelf nooit om die reden mezelf doden, al helemaal niet als ik een vrouw en 2 kinderen had. Dus ik begrijp het niet en misschien is dat maar beter ook. en want ik van die kamerling zijn laatste actie vind moet ik dus misschien maar niet uitspreken. Kennelijk zijn er andere mensen die het wel heel begrijpelijk vinden. nouja het zal allemaal wel. het is ook niet echt belangrijk.

    1. Je kunt niet oordelen over zijn beweegredenen, je kunt niet voelen wat hij heeft gevoeld. Uiterlijk succes zegt niets als je je van binnen kapot voelt. Of jij die reden goed vindt doet er in feite niet toe – het zou reden genoeg moeten zijn dat hij zich dusdanig somber voelde dat voor hem dit de enige weg was. De meeste mensen die tot een dergelijke daad over gaan, gaan echt niet over één nacht ijs. Hier gaat vaak een eindeloze strijd aan vooraf. Dat jij het je niet kan voorstellen – wees blij. Maar veroordeel het niet, want je stond niet in zijn schoenen. Als hij had gedacht dat hij verder had kunnen leven, dan was hij niet overgegaan tot de uiterste daad van zelfdestructie. Dat zit niet in de mens.

      1. ja dat zeg ik. ik begrijp het niet. ik heb de neiging om het heel erg stom te vinden maar dat zal ik dus maar niet zeggen. aan de andere kant begrijp ik ook niet dat je er begrip voor op kunt brengen. waarom moet je zo verdrietig worden van onverklaarbaar succes? nouja misschien had ie last van een (afwezig) stofje in zijn hersens ofzo. een of andere afwijking.

    2. Ik geloof niet dat het dat onverklaarbare succes is dat tot zijn depressies/zelfmoord heeft geleid. Hoewel ik slechts kan gissen, lijkt me dat een te simplistische benadering.
      Het is niet in woorden uit te leggen wat het is om je plezier in werkelijk alles te verliezen, dusdanig dat je succes niet meer als succes ziet, je fijne gezin niet meer als fijn gezin ziet. Dat je werkelijk gaat denken dat de wereld zonder jou beter af is. Ik kan me voorstellen dat je het niet snapt, maar ik vraag je om aan te nemen dat het voor sommige mensen écht zo is. Jij snapt niet dat er mensen tot zelfmoord komen, maar er zijn er genoeg die daar aan denken/pogingen toe doen/werkelijk in slagen. Dat zouden ze niet doen als ze voor hen geldige redenen hadden om dat te doen, toch? Jij hoeft de redenen niet te snappen, je hoeft alleen te accepteren dat het voor sommige mensen zo werkt en je vervolgens gelukkig prijzen met het feit dat jij niet in een dergelijke positie zit. Just my two cents.

      1. Heel goed uiteengezet.
        Ik ben er zelf een aantal malen dichtbij geweest er een einde aan te maken.

        Mensen die het niet snappen, mogen inderdaad heel blij zijn met het feit dat ze het niet snappen.
        Geniet van je leven, maar veroordeel de akties van een ander niet omdat je ze niet snapt.

    3. Ik ben wel eens een paar weken depressief geweest als bijwerking van medicijnen. Gelukkig stopte het toen ik met die pil stopte, maar het heeft mijn ideeën over depressie wel enorm verandert. Ik slikte de pillen al langer en kwam steeds rotter in mijn vel te zitten, heel geleidelijk. Dus ging ik steeds meer leuke actieve dingen doen om de cirkel te doorbreken – ik had namelijk een leuk sociaal leven, mooi huis, goede baan en genoeg mensen om leuke dingen mee te doen. Maar dat hielp niet en uiteindelijk kwam ik op een punt waar ik niet meer kon ophouden met huilen. Ik had de fut niet om mijn fietstrappers naar beneden te krijgen en parkeerde me een paar weken bij mijn ouders omdat ik anders mijn bed niet eens uit zou kruipen.
      Bezorgde vrienden belden me, en ik mijn hoofd wist ik dat ik daar blij mee moest zijn maar in mijn hart was het alleen maar lastig, andere mensen, want daar moest ik weer mee praten. Ik weet nog dat het een prachtige zomer was en dat ik naar mooie natuurlandschappen keek en wist dat ik daar iets bij moest voelen, maar mijn hart bleef totaal onverschillig. Ik zat in een grijze put waar niets me meer uitkreeg.
      Die paar weken hebben een enorme indruk gemaakt. Ik kreeg het doordat ik niet goed reageerde op een stofje in een pil, maar andere mensen kunnen dat dus krijgen omdat hun hersenen een bepaald stofje niet of niet goed (meer) aanmaken en hoe kom je er dan nog vanaf? Want ik weet nu nog steeds hoe gruwelijk het is om met je hoofd te weten dat je blij en gelukkig moet zijn, maar zelf totaal geen verbondenheid te voelen en alleen maar schuld en grijsheid.

  9. Heel mooi verwoord.
    Naast de depressies ed zijn er ook nog de ‘per ongeluk’ zelfmoorden van mensen die nou eindelijk eens van de drukte in hun hoofd af willen of van de pijn of van nog veel meer.
    Het is en blijft een gecompliceerd probleem.

    1. Ik heb geprobeerd in een blog een beeld te schetsen van de wanhoop die je tot een niet bedoelde zelfmoord kan brengen.
      De aanleiding voor het zetten van de tattoo die er in voorkomt is de onbedoelde zelfmoordpoging om nou eindelijk eens rust te krijgen in mijn hoofd.
      De rust die er misschien wel zou komen was mijn streven. Ik heb geen moment gedacht dat ik dood zou gaan maar met de hoeveelheid medicijnen had dat wel kunnen gebeuren waarschijnlijk.
      Pas toen ik geen rust in mijn hoofd kreeg werd ik ook ‘helder’ genoeg om mijn omgeving te alarmeren.
      Daarna veel met mijn lieven gesproken en beslotn om onze band te ‘verstevigen’ door de tattoo. We hebben hem dan ook alle drie.

      Mijn blogje is te vinden op
      http://polderdom.nl/6voeten/b2evolution/blogs/blog1.php/2010/08/05/wanhoop

  10. Super dat je dit geschreven hebt, ik probeerde het gisteren ook onder woorden te brengen op mijn weblog, maar weet niet goed of dat zo maar lukte! :-p

  11. Voor veel dingen geldt wat hier ook voor geldt: je moet het óf hebben meegemaakt, óf over een enorme dosis empathie beschikken. Dat laatste heeft het merendeel van onze samenleving sowieso niet, dus dan moet het het eerste zijn. Aangezien de meeste schreeuwerds blijkbaar het geluk hebben nooit dusdanig & intens somber te zijn geweest, kunnen zij niets anders dan doen waar zij goed in zijn: oordelen. Ze zouden dankbaar moeten zijn dat dit leed hen tot dusver bespaard is gebleven.

    “Wie zegt dat zelfmoord ‘laf’ is, heeft geen idee waar hij het over heeft. Het is een visie die heel erg lijkt op die van een maatschappij van winners en losers, waarbij de losers natuurlijk zelf schuld hebben aan het feit dat ze geen winners zijn. Met het soort roestvrijstalen optimisme van die types kan ik weinig. Het zijn de mensen die vinden dat je door hard te werken, ‘als je maar wílt’ (zie je het verborgen verwijt?), ‘alles’ kunt bereiken. En ja, dan ben je ‘laf’ als je er ‘zomaar’ de brui aan geeft. Want behalve optimistisch zijn ze ook nog eens meedogenloos. En gemakzuchtig.”

    Dit doet me denken aan de documentaire “Alles wat we wilden”. Alles kan, dus alles moet en als je niets bereikt -of niet genoeg- dan is het je eigen stomme schuld. Dat zeggen zij die heel veel hebben bereikt. Zij die tegenslagen hadden op een enkel vlak en daar met steun van familie & vrienden krachtig doorheen zijn getrokken. Zij onderschatten de kracht van werkelijke psychische problemen. Dit betekent niet dat iedereen zichzelf als slachtoffer moet zien van alles dat niet lukt – integendeel. Vecht met alles wat je hebt om te bereiken wat je wilt – maar als het niet lukt… laat dan niemand je zeggen dat het komt omdat je niet hard genoeg je best hebt gedaan. Dat zeggen enkel zij die alles hebben.

  12. Wie zegt dat zelfmoord ‘laf’ is, heeft geen idee waar hij het over heeft.

    Dit is wel erg kort door de bocht. zeker als je het heb meegemaakt.Een ouder (zoals die van ons) die haar kinderen op deze manier in de steek liet is laf.
    Wij kinderen zijn er nooit over heen gekomen.

    Ik weet wel degelijk waar ik over praat.

    1. Manja, bedankt voor je reactie. Ik ken het perspectief van het slachtoffer maar zeer ten dele – je moet dit zien als het stuk van een dader, of althans iemand die zwaar in de risicogroep zit, want dat zit ik. Ik woon samen met een slachtoffer en ik weet dat zij bijvoorbeeld een enorme verlatingsangst heeft overgehouden aan de dood van een van haar naasten.
      Je hoort mij niet zeggen dat een zelfmoordenaar een totaal onschuldige is, maar zoals ik al zei: “Visueel gehandicapten valt tenslotte ook niks te verwijten.” Depressie is een ziekte.
      Ik hoop echt dat je er ooit in slaagt om het ‘een plekje te geven’. Vreselijk cliché maar dat moet dan maar even.

  13. Mooi stuk, goed verwoord. Het niet kunnen snappen dat iemand ongelukkig is `omdat hij alles lijkt te hebben`, zoals ik in het commentaar van Robert lees, doet pijn. Want je kunt je doodongelukkig voelen, al heb je alle geluk van de wereld. Je alleen voelen in een ruimte vol mensen die om je geven, is verschrikkelijk eenzaam.. neem dat van mij aan.
    En soms is dood zijn misschien wel beter dan levend dood zijn, zowel voor jezelf als voor de omgeving.

    En of het laf is? Ik weet het niet. Ik heb van dichtbij meegemaakt hoe het het leven van mijn vader heeft verwoest, dat zijn moeder zelfmoord pleegdde. Uiteindelijk deed hij vorig jaar zomer, hetzij in langzame vorm (alcohol) exact hetzelfde. Ik zie het als niet kunnen verwerken, anderen uit hetzelfde gezin zien het als laf. Misschien kan ik me teveel verplaatsen in zijn pijn, eenzaamheid? Ik weet het niet.
    Ik weet alleen dat het hoe dan ook tragisch is, voor zijn nabestaanden en zijn kinderen.. Alleen al alle media aandacht, hoe schadelijk zal dat wel niet zijn voor 2 zo’n jonge kids?
    Heftig. Dat vind ik het. En dat is voor 1500 mensen in Nederland per jaar. En al hun nabestaanden.

  14. Het is jammer dat er zoveel gebrek aan kennis is over het begrip ‘depressie’. Ik heb het jaren geleden al eens proberen uit te leggen op mijn weblog, hieronder zal ik een link naar dat artikeltje plaatsen. Een vriend van mij beschreef het ooit als volgt: “Als je gegrepen bent door een depressie dan is het alsof je je leven lang op zoek bent naar een goedgevulde schatkist. Maar zonder dat je het weet loop je ook je hele leven lang al door een goed gevulde schatkamer. Alleen; je weet helemaal niet hoe je goud en diamanten herkend…”

    Oftewel: Het geluk ligt voor je voeten, je hebt alleen niet (meer) het vermogen om het te herkennen.

    Linkje naar mijn artikel (het valt dus heus mee met dat taboe…) ;)

    http://www.digilin.nl/?e=1169

  15. Ontzettend goed stuk! Heel veel herkenning, niet alleen over depressief zijn en suicide en aandacht. Maar ook over de aandacht over pesten wat er vroeger niet was, heb ik zelf ook aan den lijve ondervonden. Ik kreeg altijd de schuld, want het pesten werd niet gezien, maar mijn reactie wel. Nu hebben school een lesproject voor Pesten.

  16. Zelfmoord is een keuze. Net zoals de keuze die hij ooit heeft gemaakt om kinderen op de wereld te zetten. Hij is nu zelf van zijn ellende af en ik geloof graag dat dat uitzichtloze, hopeloze ellende is geweest. Maar de rekening wordt neergelegd bij de kinderen. Merlijn en Vlinder, die er NIET voor gekozen hebben om geboren te worden en er al zeker NIET voor gekozen hebben om op zo’n jonge leeftijd hun vader te verliezen.
    Antonie is van zijn verdrietige leven af. Voor zijn kinderen is dat verdrietige leven net begonnen.

    1. Zelfmoord is slechts in zeer zeldzame gevallen een keuze; en in al die andere gevallen het ‘t ultieme symptoom van een zware ziekte: Depressie. Net als andere ernstige kwalen is er soms geen genezing mogelijk. Lees: Ontnuchterend boek over diepe depressie: William Styron “Darkness Visible” (Het Duister Zichtbaar) http://bit.ly/9GvK4i

    2. Als het uitgangspunt is dat je onschuldig bent omdat je geen keuze had, dan geldt dat net zo goed voor Antonie, want ook hij heeft niet gevraagd om geboren te worden en depressief te worden.

      Dat gezegd hebbende geldt net zo hard dat het verschrikkelijk is voor zijn kinderen. Maar wat zou je zeggen van kinderen die helemaal niets aan hun vader hebben omdat hij hun geen aandacht kan geven omdat hij depressief is.

      In dit soort gevallen is er alleen maar ellende en de wens om te leren leven met wat je hebt meegemaakt. Maar door alle negatieve reacties lijkt het wel of mensen er niet mee mogen leren leven.

  17. Ik had eigenlijk niet zo’n mening over zelfmoord eerlijk gezegd. Soms neigde ik naar “egoïstisch”. Je geeft stof tot nadenken in ieder geval. En ik ben het met je eens dat ander inzicht noodzakelijk is.

  18. Manja, of je kijkt als kind te veel naar je eigen pijn. ook nu je volwassen bent! Zou dat ook een optie kunnen zijn? Want hoe kan het nu dat ik wel kan leven met een vader die zichzelf door extreme zelfdestructie om het leven bracht? Een man die mishandelde? een man die zelf een intens verdrietig leven had? Jij vult het verdriet van die kindjes zelf in. dit omdat JIJ je jeugd niet hebt verwerkt! Dat is jou probleem! Jou verantwoordelijkheid! Jouw onvermogen mag jij niet bij je overleden ouder neerleggen!

  19. Je kunt niet in de geest van een zieke kijken, als gezond persoon kun je nauwelijks weten hoe het voelt om een depressie te hebben of ongeneeslijk ziek te zijn.
    Dan kun en mag je niet oordelen over laf, egoïstisch of moedig.
    Wat ik wel denk te weten is, dat de naasten door een hel zullen gaan en er veel verdriet te verwerken zal zijn. Deen moeten goed gesteund worden ( professioneel desgewenst)

    1. Ja. Als iets niet zwart is, dan is het wit. IJzeren logica, kan ik niet tegenop. Je hebt helemaal gelijk. Bedankt dat je me er zo bescheiden op wijst.

    2. Als een depressie ons net zo overkomt als een verkeersongeluk, dan is iedereen die overlijdt als gevolg van een verkeersongeluk dus ook laf. Had hij maar het lef moeten hebben om thuis te blijven en tegen zijn baas te zeggen dat het veel te gevaarlijk is om deel te nemen aan het verkeer.

      Lef is misschien het enkelvoud van leven, maar daarmee hebben we nog niet het recht gekregen om over anderen te oordelen. Het enige leven dat we met lef kunnen beoordelen is ons eigen leven.

  20. Ik ga niet zeggen dat ik weet wat het is, want dat weet ik niet. Maar om een mening te hebben over kinderen hoef je zelf geen kinderen te hebben. Om een mening te hebben over criminaliteit hoef jezelf geen misdaad gepleegd te hebben. En om een mening te hebben over de daad van Antonie Kamerling hoef je zelf geen depressie te hebben.
    Enerzijds vind ik het zo enorm triest dat hij geen andere uitweg zag dan de keuze die hij gemaakt heeft. Anderzijds vind ik het een egoïstische daad omdat er in ieder geval 2 kinderen achterblijven die hun leven lang zichzelf de vraag zullen stellen: hadden we het kunnen voorkomen? Zij zullen ook levenslang het verdriet met zich meedragen van het missen van een vader en met de gedachte moeten leven dat hun vader hier zelf voor gekozen heeft.
    Daarnaast vind ik het wrang voor al die duizenden mensen die op dit moment knokken voor hun eigen leven…
    Nee, het is geen waardeoordeel over de keuze van Antonie Kamerling, het is puur ik, die in dit geval op 2 gedachten hink. Voor Antonie hoop ik dat hij de rust gevonden heeft.

    1. je legt nu de link naar al die duizenden mensen die op dit moment knokken voor hun eigen leven. Ik begrijp hier uit dat je de groep bedoeld die lichamelijk ziek is en op sterven liggen want ook enorm lang kan duren.
      Maar dan nog zijn er ook nog heel veel mensen die iedere dag weer knokken om Geen Suicide te plegen, ook al hebben ze al veel pogingen gedaan, en nu ook spijt hebben dat ze het niet een keer goed hebben gedaan. Maar door de pogingen en de hulp wel lichtpuntjes zien, maar die zie je niet constant, die zijn vaak heel ver weg,en dan moet je weer knokken voor het gevoel: “ik wil dood”
      Je weet niet hoe moeilijk dit is voor heel veel mensen

  21. We vergeten dat voor depressie helemaal geen aanleiding hoeft te zijn. Depressie is een ziekte, die zich openbaart in het brein. Het kan wel gevoed worden en zich daardoor eerder of anders uiten. Soms klimt men uit het dal en is men een tijdje depressie-vrij. Maar het kan zo weer de kop op steken in nog heftiger en onoverzichtelijker vorm en nog langer aanhouden, waardoor het lijden ondraaglijk wordt. Het is helaas geen makkelijk te begrijpen toestand, zoals kanker of een gebroken been. En het krijgt daardoor te weinig sympathie. Wat de ziekte ook nog in de taboesfeer en eenzaamheid trekt.

  22. Nog een toevoeging: zelfmoord is de keuze om mensen niet langer met jouw shit op te zadelen. Alles behalve egoïstisch. Verkeerde inschatting wellicht. Maar dat zie je niet meer als je in een ernstige depressie zit. Is het laf? Ik denk van niet. Ik denk alleen maar aan de laatste minuten voor dat een diep depressief persoon die laatste daad verricht, de hand aan zichzelf slaat. Wat moet er op die laatste ogenblikken door zo iemand heen gaan? Hoe eenzaam en ongelukkig moet men zich op dat moment voelen. Van dat idee lopen de rillingen me over de rug.
    Euthanasie bij kanker is geaccepteerd, maar euthanasie bij psychisch uitzichtloos lijden is not done. En ik vraag me af, waarom in godsnaam?

    1. Je hebt helemaal gelijk. Euthanasie bij Kanker is geaccepteerd (alhoewel je moet nog steeds heel veel geregeld hebben hoor) maar sedatie wordt toegepast en iemand sterft snel. En waarom is dat wel geaccepteerd? Omdat mijn denkt dat lichamelijk lijden te meten is, en psychisch uitzichtloos lijden wordt niet gezien in de psychiatrie want daar denkt men nog steeds dat iedereen beter kan worden, ook al heb je geen kwaliteit van leven meer door je psychische problemen.

  23. Ik heb meer dan eens mensen die èn van kanker èn van een depressie genezen waren, horen zeggen: als die depressie maar niet terugkomt. Mensen die ‘laf’ en ‘egoistisch’roepen weten ècht niet wat ze zeggen en voor hen ben ik blij dat ze niet begrijpen hoe Antonie tot die daad is gekomen.

  24. Thanks voor het schrijven van een goed stuk!!
    Depressie is inderdaad een ziekte, een ernstige zelfs. Het is een verstandsverbijstering, een gevoelsverbijstering. Ook al is je leven gevuld met al het moois in de wereld, als je ernstig depressief bent, dan zie je dat niet, want je bent niet jezelf, je hoofd doet het niet meer, je voelt alleen maar wanhoop en pijn, en je kunt er niets aan doen, zeker niet als je al te ver weg bent. Je kunt alleen nog maar hopen dat je goed geholpen wordt. Been there, done that.

  25. Zelfdoding is tragisch, hoe dan ook. Ik heb gisteren op twitter geprobeerd te verwoorden, dat het niemand past om daar een oordeel over te vormen. Het is gebeurd, en NIEMAND is in staat om in andermans schoenen te staan en te weten wat hij/zij doormaakt. Dus rest ons alleen te zwijgen en trachten mee te voelen met de achterblijvers. We kunnen niet anders dan de daad te respecteren. Díe vorm van respect is wat hij verdient….

    1. nou,
      ‘respect’,..
      Respect betekent aanzien, eerbied of waardering, die men heeft voor iemand vanwege zijn kwaliteiten, prestaties of vaardigheden.
      nee ik heb geen respect voor antonie dat hij zelfmoord pleegde. ik heb al eerder gezegd dat ik het niet begrijp, dus ik zal hem geen lul noemen, maar respect gaat wel helemaal te ver!
      je zegt bovendien zelf dat niemand het past om een oordeel te vormen…
      je bedoeld misschien meer ‘accepteren’ dat het zo gelopen is…

  26. mooi geschreven; het is idd niet aan ons om er een (waarde)oordeel over te geven al is het nog zo onbegrijpelijk, nog zo verdrietig dat iemand tot deze keuze komt/moet komen.

  27. fijn stuk.
    Ik probeerde mijn bijna-burn-out moment uit te leggen als een ‘roep om externe interventie’. Maar als ik het op mijn manier uitleg dan nam Antonie het heft wel erg tragisch in eigen handen, maar hij zag zijn opties niet meer. Dat is niet laf, dat is verdrietig. Heel erg verdrietig.
    Maar voor degenen die het oordeel ‘laf’ en ‘egoistisch’ vellen: Besef wel dat zelfmoord doodsoorzaak nummer 2 is onder jongeren; zou deze maatschappij dan een heel leger laffe jongeren grootbrengen? Kijk ook even naar uw eigen aandeel hierin.
    Het enige mogelijk positieve hiervan is dat depressie weer even duidelijk op de kaart en op het netvlies wordt gezet.

  28. Mooi geschreven.. precies te goede woorden om het onbegrijpelijke een klein beetje begrijpelijk te maken.. ik ging tenminste van zelf heel hard ‘ja’ knikken tijdens het lezen van je stuk.

  29. Mijn reactie is hierboven al heel mooi verwoord door Imna; niets aan toe te voegen! ;-)

  30. Ik heb dit blogje even op mijn twitter gezet ook, in de hoop dat er mensen zijn die toch wat meer inzicht krijgen.. Waarschijnlijk zal het niet helpen, heb zelf genoeg onbegrip meegemaakt voor mijn situatie toendertijd.. Maar ik blijf het proberen.
    Ik geloof gewoon niet dat iedereen zo meedogenloos is!

    Dit is echt een sterk stuk en ook in de reactie vind ik zoveel herkenning..

    Geweldig gewoon.

  31. Zelf ben ik van mening dat je ieder zijn mening dient te respecteren en in de waarde moet laten. Ik vind het prima als iemand denkt op de manier zoals dit artikel. Ik vind het echt niet kunnen om de mening van anderen zo van tafel te vegen alsof het niks is omdat die zelfmoord als een egoistische en/of laffe daad beschouwen. Ongeacht wat mijn mening er verder over is doet er niet toe. Ik vind het veroordelen van iemand die er zo over denkt niet kunnen. Dat maakt dat ik mijn billen af veeg met uitspraken en een artikel zoals deze. Sorry mensen.

    1. Wat is het verschil tussen wat de schrijver van dit blog doet en wat jij doet destiny? Alleen al het feit dat je vindt dat je een vernederende uitdrukking mag gebruiken om je reactie kracht bij te zetten maakt duidelijk dat je je eigen mening belangrijker vindt.

      Ik denk ook niet dat je op deze manier een verandering krijgt in de richting van het in alle openheid bespreken van meningen. Iets wat je in de eerste zinnen van je reactie aangeeft.

      Je kunt je echter afvragen of een mening te geven is in twee woorden, dat is vaak meer een uiting van onverwoordbare gevoelens dan een mening. Want voor een eerlijke mening moet je goed en volledig geïnformeerd zijn met inzicht in wat je eigen gevoel is over het onderwerp. Tot die tijd is alles wat wij zeggen niet veel meer dan een uitgesproken aanname.

      1. Ten eerste schrijf je ‘vind’ niet met dt als er je of jij voor/achter staat. Ten tweede vind ik dit artikel gewoon ronduit met de vinger wijzend naar degene die vinden dat zelfmoord een laffe en/of egoistische daad is. Iedereen mag het zijne vinden van zelfmoord. Er is geen enkele rede om de mening van een ander aan te vallen en NIET te respecteren. Veel mensen zouden graag de mening van een ander willen veranderen. Waarom? Word je daar zelf soms beter van? Dat getuigd ervan dat dit soort type mensen in mijn ogen (wat mijn mening is) nog behoorlijk wat te leren hebben over acceptatie van iemand in zijn/haar persoon en het respecteren ervan. Verder ga ik op geen enkele reply meer in hierna. Dit is mijn mening en hier kunnen jullie het mee doen.

      2. Je hebt het over begrip voor elkaar destiny, maar vervolgens breng je geen enkel begrip op voor de schrijver van dit artikel en de mensen die op je reageren.

        Je gaat zelfs zover dat je vindt dat als je eenmaal je mening gevormd hebt dat niemand daar een mening tegenover mag zetten. Dat klinkt nu niet bepaald als erg openstaan voor anderen, iets wat je wel verwacht van anderen. Maar hoe kun je van anderen verwachten dat ze openstaan voor jouw mening, als jij niet open wilt staan voor de mening van anderen.

    2. “Dat maakt dat ik mijn billen af veeg met uitspraken en een artikel zoals deze.”

      Print het dan wel eerst uit, en liefst op zacht papier.

  32. Grammatica Nederlands:

    Ook te vinden via google,

    je/jij ervoor is gewoon jij vindt

    je of jij erachter is vind jij

    Dus Destiny verbeter geen taal bij iemand als je het zelf ook fout doet.

  33. Gedanken sind frei, Des – dus ga gerust je gang. Maar bedenk wel: een diepe depressie is erger dan dood zijn. Dus oordeel niet en hoop dat het je nóóit zal overkomen. Lees: Ontnuchterend boek over depressie: William Styron “Darkness Visible” (Het Duister Zichtbaar) http://bit.ly/9GvK4i

  34. Jezus wat een goed stuk! En raakt alle stadia van somberheid/uitzichtloosheid/depressie.
    Dank je daarvoor.

    Een volgende keer als ik “diep” zit zal ik dit lezen. om te herinneren dat ik nog niet rock-bottom zit.

  35. […] Zelfmoord (via The Edge of Europe) Spring naar reacties Naar aanleiding van de dood van Antonie Kamerling is er gisteren op twitter veel gezegd over zelfmoord. Het zou een laffe daad zijn of een egoïstische; het zou een schreeuw om aandacht zijn of er zou geen aandacht aan moeten worden gegeven. Er wordt, kortom, veel onzin verkocht en het meeste ervan bestaat uit clichés waarover niet meer nagedacht wordt. Over Antonie Kamerling wil ik weinig zeggen – het is niet iemand waar ik speciale belangstellin … Read More […]

  36. Een stuk dat zeker een draagvlak kent, alleen vind ik dat er een paar kanttekeningen geplaatst moeten worden. Allereerst lijkt het me belangrijk dat mensen die lijden aan een depressie beter begrijpen dat dit geen bijzonderheid betreft. Depressieven hebben vaak de neiging om een scheidslijn tussen zichzelf en de wereld te zetten, de wereld zou hun immers niet kunnen begrijpen. Dit is ongegrond, depressie, in de zin van een gebrek aan zingeving, komt bij iedereen voor. Elk mens komt tot een punt van revisie over zijn eigen leven, wat is de essentie van mijn existentie? Depressie is daarom ook een gebrek aan levenswil, een moeizame zoektocht naar zingeving.
    Het is echter op dit punt, om in termen van winners en losers te praten, dat de winners deze zoektocht uiteindelijk positief beantwoorden. Let daarbij op dat zingeving niet gekoppeld hoeft te zijn aan ethisch verantwoord gedrag. Daarnaast heb je nog altijd de personen die überhaupt komen tot deze innerlijke kwellende gevoelens, meestal diegene met een gebrek aan intellect, maar wie niet weet wie zich niet kan bezwaren.
    De oplossing: accepteren dat de essentie de existentie is.

  37. Destiny, zelf ben ik van mening dat je eigenlijk pas een mening kunt vormen over iets wanneer je er ook meer van weet. Vele mensen hebben geen idee van wat een depressie inhoudt maar veroordelen het dan toch.
    Daar gaat dit artikel (in mijn ogen) over..
    Dat mensen niet zo snel anderen moeten veroordelen.. en dat is een mening die gegeven mag worden!

Comments are closed.