Peukje?

Het begon toen we terug kwamen van vakantie. Ineens smaakten de sigaretten van de nieuwe tabakswinkel in het winkelcentrum niet goed meer. Ze stonken ook, aldus mijn nietrokende vriendin (ze bedoelde dus: ze stinken nog harder dan normaal). Een week later waren de sigaretten van de bar in het centrum van onze wijk ook al niet meer te roken en bleek dat zelfs de grote en prestigieuze tabakszaak bij het station ronduit vieze Lucky Strikes aan de man bracht.

Hoogstwaarschijnlijk worden er dus namaak-Luckies verkocht in ons stadje en denk maar niet dat je dat kunt zien – de verpakkingen (van tien, van twintig, in zo’n ‘zacht’ pakje of een doosje; dat maakt geen verschil) en de sigaretten zijn op het oog niet van echt te onderscheiden. Je proeft het wel en je merkt het na enige tijd aan je eigen gezondheid (ja, ja, roken is sowieso ongezond, ik wéét het). Hoewel dat laatste natuurlijk ook ingebeeld kan zijn.

Het is niet onwaarschijnlijk dat die sigaretten worden gemaakt met absoluut ongezonde en onrookbare rommel. Huisvuil, bermmaaisel, noem maar op; je fantasie voert verder dan je gevoel van gezondheid verdragen kan. Ik dacht op een gegeven moment plastic te proeven. Ingebeeld? In dit land waar regelmatig partijen bedorven etenswaren worden aangetroffen die, voorzien van een nieuwe houdbaarheidsdatum, klaar staan voor de distributie naar volstrekt onverdachte winkelketens, is alles mogelijk. En dan zwijg ik nog van zware chemicaliën die in open vuilstortplaatsen verdwijnen, of van schepen vol zwaar vervuild afval die plotseling zinken.

Wat ik me niet ingebeeld heb, is dat ‘mijn’ tabakswinkel al sinds de vakantie gesloten is. En dat zou ermee te maken kunnen hebben, want nagemaakte sigaretten komen niet van legale bedrijven af. Degenen die ze aanbieden, geven de winkelier een duidelijke keuze: je neemt ze van ons af of je hebt een probleem. Misschien – ik weet dat helemaal niet zeker – wilde mijn tabacchino er niet aan.

Ik koop mijn sigaretten nu in het bergdorp waar mijn vriendin werkt. Ik ben er elke dag, dus dat is goed te doen. Daar is de maffia met haar rotzooi (nog) niet doorgedrongen. Stoppen met roken wordt nu uit pure noodzaak een must. Want in dit land weet je echt niet wat je binnenkrijgt.

Advertisements

3 Comments

  1. Ik weet uit ervaring (niet allen van mijzelf maar ook van anderen) dat stoppen veel simpeler is dan je vooraf ooit had bedacht. Het is de gedachte aan “niet meer” die een soort paniek veroorzaakt. Maar in werkelijkheid komt dat gevoel van paniek nooit. Hooguit de gedachte dat je wel een sigaret zou lusten en die gedachte duurt maximaal 2 minuten. In totaal heb je in het begin 18 van die minuten in een heel etmaal. En dat wordt rap minder.
    Ook jij kan het.

  2. Heb toch een andere ervaring. Na 30 jaar roken ben ik samen met mijn vrouw tegelijk gestopt met roken. Het eerste jaar was het moeilijkst, geestelijke instabiliteit, ups en downs en de woordenwisselingen onder elkaar. Samen stoppen maakt het echt heel veel leuker ;)
    Maar na dat jaar gingen de scherpe randjes er vanaf en nu roken we ruim meer dan twee jaar niet meer. Op gewicht blijven is nu ons enige probleem.
    En toch zeg ik: “ga ervoor,het is het allemaal meer dan waard.”
    Nog iets leuks wat ik ervoor terug gekregen heb is een beter inzicht in de smoesjes van de nicotine-junk, ooit mijn smoesjes maar niet meer dan een met spraak begiftigde verslaving.
    Inderdaad: ook jij kan het, Succes!

  3. Er is toch een zeker taboe op schrijven over roken. Het zou over de foute sigaretten moeten gaan. Niet of hij nu moet stoppen met roken of niet.

Comments are closed.