Maastricht, een afrekening

Gisteren vroeg iemand mij of ik in Italië gediscrimineerd word als buitenlander. Ik merk daar niks van, maar ik zeg dan ook nooit dat ik een ‘buitenlander’ ben, want met ‘Nederlander’ kom je nét even wat lekkerder binnen. Ze zouden eens denken dat die lange, magere vent met zijn accentloze maar aarzelende Italiaans een Roemeen is.

In Maastricht, in ‘mijn eigen Nederland’, was de hekel aan Hollanders voelbaar. Waar hier de mensen moeite willen doen om je te verstaan en geduld tonen als je eens een woordje niet vindt, vind je in Maastricht overal mensen die moeite doen om je níet te verstaan als je de taal van het land spreekt – de taal die iedere Maastrichtenaar gewoon begrijpt. (En dan zwijg ik nog over die Maastrichtse lokalen waar Rotterdammers werden uitgekotst, maar die wel trots de artikelen over het bezoek van mijn stadgenote Ria Lubbers aan hun kroegje, pardon établissement, in de etalageruit plakten. Dat is de echte Mestreechter sjiek: likken naar boven en trappen naar onderen, als de eerste de beste korporaal.)

In Maastricht heette ik zelfs voor enkele collega-vrijwilligers van het Meldpunt Anti-Discriminatie steevast Hollènder, hoe vaak ik ook uitlegde dat dat niets anders was dan elke Turk Turk noemen in plaats van zijn naam te gebruiken. De ouders van mijn toenmalige vriendin met haar opvallende rode haar waren, toen ze twee (!) jaar oud was, vanuit Den Haag naar Maastricht verhuisd; zij werd ook toen ze twintig was nog de roeije Hollènder genoemd. Want je blijft er een van hen, uit Huilland, waar ze geen Vasteloavend kunnen vieren. Een trieste bende saaie ambtenaren, betweterige bestuurders en grofgebekte geweldplegers. Een meisje legde mij ooit haarfijn uit hoe zij erover dacht: zij werd in Rotterdam gediscrimineerd (ze bedoelde dat er wel eens een grapje werd gemaakt over haar accent) en dus had ze een hekel aan elke Hollander. Dat was met afstand het idiootste gesprek dat ik ooit heb gevoerd: iemand die je onder het genot van een pilsje zit te vertellen waarom ze ‘jouw soort’ haat. (Een goede tweede, ook in Maastricht, was het gesprek met de vrouw die in mij een male chauvinist pig zag. Dat had ze bij de eerste ontmoeting meteen besloten en daar was ze ‘dus’ niet meer vanaf te brengen. Okee dan.)

De boeren hier in het zuiden van Italië zijn stukken wereldwijzer dan de Maastrichtenaar, met zijn grootsteedse illusies en zijn euregionale dromen en zijn opgeklopte ‘Bourgondische’ ambities. Bourgondië ligt om te beginnen in het noorden. Roer dat maar door je unnesop mèt kies.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

14 Responses to Maastricht, een afrekening

  1. Mikael says:

    Hahaha ik herken mezelf grotendeels in je verhaal over Maastricht ! Ik heb er 4 jaar gestudeerd en 5 jaar gewoond. Zelf kwam ik uit Den Haag en door lokalen inderdaad steevast Ollandér genoemd.

    Als je in de kroeg een sjoes bestelde, was het altijd “Wablief?” na nog een keer sjoes te zeggen, was het ineens een “soeske”, en natuurlijk als je een soeske bestelde, was het ineens een “sjoes”. Je kon het nooit goed zeggen.

    Ik vond het eigenlijk wel grappig, maarja… ik heb toen ook in 4 verschillende kroegen gewerkt naast mijn studie: Café au lait, de Metro, de Momus en cantina Mexico (inderdaad lang geleden :-). Daar leerde ik wel dat Maastrichtenaren ondanks hun verwoede pogingen mij taalsgewijs buiten te sluiten ook gewoon vrienden werden, als je je niet afzet en een beetje meegaat in hun Astrix en Obelix gevoel.

    We wensen ze uiteraard een goeie Maostrigse PVV burgemeester !

    • Rob says:

      Café au Lait! Klein hol vol complete idioten in dikke stuffwalm, met micro-dansvloer. Ik kwam er regelmatig (rond 1990)

      • Mikael says:

        en ik was de DJ, elke donderdag!! Hilarische taferelen op micro-dansvloer meegemaakt! Ilja was een toffe gast, maar volgens mij de slechtste kroegbaas ever! Leuke tijden hoor! :-)

  2. Josje says:

    Dank je, Rob, voor deze inkijk. Ik denk dat het ‘zich superieur voelen’ niet alleen is voorbehouden aan de Maastrichtenaren. Het komt overal in NL voor. Hierdoor zijn de mensen die geminacht worden, de enigen die de daadwerkelijke realiteit onder ogen zien en durven te benoemen.

  3. madbello says:

    Dit weblog kom echt weer tot leven, maar hoe zit het met discriminatie van zuid Italianen door het noordelijk deel van Italië:(boven Firenza);-)

  4. piquant says:

    Hoe hilarisch is het dat mij , op twitter en ook andere blogs regelmatig wordt verteld dat Amsterdam een vreselijke stad is waar je niet gewoon op straat kan lopen, want gevaarlijk! Dat Amsterdam geregeerd wordt door louter idioten; dat de Grachtengordel niet deugt etc etc. Allemaal provincialen die met Koninginnedag naar Amsterdam komen en denken “dat alles kan en ook doen”.
    Hoezo acceptatie van Nederlanders; laat staan van de nieuwe Nederlanders.

    O ja, ooit in mijn jeugd in een christelijk dorp gewoond. Elke inbraak/diefstal/steen door een ruit, kwam door die Amsterdammers….

    Een heerlijk tolerant volkje zijn we en maar volhouden…..

    • Mikael says:

      Dus je bent na je jeugd bij de vijand “kwam door die Amsterdammers….” gaan wonen en beklaagd je nu dat je als Amsterdamse gediscrimineerd word door mensen uit kleine islamitische bergdorpjes?

  5. piquant says:

    Mikael,

    Lezen is moeilijk.
    Ik ben een geboren Amsterdamse en heb er, met uitzondering van dat ene jaar in het christelijke dorp, gewoond.
    Er staat nergens dat ik gediscrimineerd wordt door mensen uit kleine islamitische bergdorpjes.

  6. piquant says:

    Dag Mikael.

    • Mikael says:

      Mensen “van buiten” (“Provincialen (Nederlanders)en LAAT STAAN nieuwe Nederlanders”) hebben een vooroordeel over Amsterdam, dat is toch de kern van je verhaal? “dat Amsterdam een vreselijke stad is waar je niet gewoon op straat kan lopen, want gevaarlijk!”, of snap ik het niet?

  7. piquant says:

    Mikael , goede vraag. Je snapt het gewoon niet.

Comments are closed.