De Wereld van Woody Allen

Spanje baadt in een gouden licht, of het nu middag of nacht is, en is vol extreem romantische en artistieke types met een losse seksuele moraal. De Spaanse man is een versierder bij uitstek en de Spaanse vrouw is prachtig, maar hoogst labiel met een explosief karakter. De Amerikanen daarentegen zijn dodelijk saai. Ze praten door de schitterende muziek heen over zaken, over computers en over golf en lijken erg vastgebakken aan ratio en, laten we zeggen, fatsoen.

En dan zit je je na Vicky Cristina Barcelona van Woody Allen toch af te vragen wat je eigenlijk gezien hebt. Zeker, het is een aardig verhaal, maar de ingrediënten zijn louter clichés. Het vreemde, frituurvetgele licht is er één van en geeft je na tien minuten het gevoel dat je naar een extreem lange reclame voor sherry zit te kijken. En dan zegt de voice-over:

Ze zag zichzelf al als een emigrant die niet gesmoord werd door wat zij zag als de puriteinse en materialistische cultuur van Amerika, waar ze weinig mee kon. Ze zag zich meer als Europese ziel, op een lijn met de denkers en kunstenaars die volgens haar uitdrukking gaven aan haar tragische, romantische en vrijdenkende kijk op het leven.

Het puriteinse, materialistische Amerika en de Europese romantische vrijdenkers. Het is Woody Allen’s vierde Europese film op rij – mag ik verwachten dat hij inmiddels meer van ons continent begrepen heeft dan deze platitudes? Of, als dat nu juist de grap is – Amerikanen die Europa niet begrijpen omdat ze allerlei romantische vooroordelen hebben – mag ik verwachten dat hij eens een nieuwe grap bedenkt? Het beeld zowel als de grap zijn een cliché. The National Lampoon’s European Vacation, iemand? In wezen niet heel erg verschillend.

Je zou bijna willen dat zijn volgende film vertelt over een doodsaaie Parijse kantoorbediende in het sprankelende en romantische Cincinnati of Pittsburgh. Of van een Amerikaanse saxofonist – jazz is dé Amerikaanse kunstvorm bij uitstek en extreem vrij bovendien; dat zou klarinettist Allen toch moeten weten – die zijn inspiratie verliest in het grauwe stadsleven van Rome of Marseille of Praag.

Maar ik vrees het ergste.

Advertisements

One Comment

  1. Good to know. I won’t be watching this as Mr. Allen lost my favor after hooking up with his stepdaughter. Very proodish of me, (very American) but it’s my boycutt of one.

Comments are closed.