Echte Mannen

Beste mannen. Medekerels. Wat is de essentie van mannelijkheid? Wat heb je als je tussen drie verdedigers door pingelt en die bal toch langs hun keeper weet te krijgen? Wat heb je als je je 18 meter lange vrachtwagencombinatie na 14 uur onafgebroken snelweg zonder krasjes door een Italiaans dorpje weet te wurmen? Wat heb je als je je hele gezin redt door precies op tijd dat ongeluk vlak voor je op de A13 te ontwijken?

Continue reading →

Advertisements

Tussen Heimat en Patria

Ineens staat Südtirol / Alto Adige volop in de belangstelling: zoals ik in 2015 na een bezoek aan de streek al optekende, is er van extreemrechtse Oostenrijkse zijde altijd belangstelling geweest voor de van oorsprong Oostenrijkse provincie in Noord-Italië. Het plan van de Südtiroler Heimatbund waarvoor destijds in de streek geadverteerd werd – het Oostenrijks paspoort voor alle Duitstalige Südtiroler – is door de nieuwe Oostenrijkse regering meteen na aantreden weer gelanceerd. Continue reading →

Kleingeestige Grote Denkers

Sinds Kick Out Zwarte Piet poogde om naar Dokkum te reizen voor een demonstratie tijdens de nationale Sinterklaasintocht hoor je weer veel over de tegenstelling stad en platteland, of liever: het westen en de rest van het land. Als Rotterdammer met vijf jaar Maastricht en dertien jaar Tilburg achter de kiezen, kan ik daar wel over meepraten. Maar het is pas sinds ik in Italië woon dat ik zie hoe beperkt, hoe provinciaal het denken van de zich wereldwijs wanende stedeling eigenlijk is. Continue reading →

De race om de instituten

Maandag wordt de nieuwe vestigingsplaats voor het European Medicines Agency gekozen. Het EU-instituut, wat zich bezighoudt met de evaluatie van nieuwe medicinale producten, is op dit moment nog gevestigd in Londen. We wisten eerlijk gezegd niet van het bestaan van het EMA af, maar omdat naast Bratislava en Amsterdam ook Milaan kanshebber is, zijn kranten en televisie er in Italië volop mee bezig. Continue reading →

For love of money money money

Prince, man, rot op. Dat is gewoon disco. Gladde commerciële rommel. Ik had het gezegd kunnen hebben, destijds in de jaren tachtig. Ik luister tegenwoordig wel eens naar Prince, met een gevoel van spijt dat ik die toch wel erg goede muziek toen allemaal heb laten schieten omdat het niet bij mijn imago paste. Nou ja, bij het imago dat ik wilde hebben. En wat ik nooit had. Continue reading →