Deze lijst is een werk in uitvoering, opgesteld met het oog op mogelijke verkiezingen in Italië. De alfabetisering is Italiaans gehouden: Luigi De Magistris vindt u dus met Antonio Di Pietro samen onder de D en niet onder de M.
A
Alfano, Angelino (PdL) – Voormalig minister van Justitie, door Berlusconi zelf aangewezen als zijn opvolger. Tegenwoordig secretaris-generaal van de PdL. Auteur van de wet-Alfano die de vier hoogste staatsambten vrijwaart van rechtszaken – een wet die al snel onconstitutioneel werd verklaard. Alfano (1970) is voor Italiaanse begrippen een piepjong politicus. Hij is een weinig charismatische figuur.
B
Berlusconi, Silvio (PdL) – Viervoudig premier van Italië van 1994 – 1995; 2001 – 2005; 2005 (aansluitend) – 2006 en 2008 – 2011.
Bersani, Pierluigi (PD) – Partijleider van de grootste oppositiepartij. Voormalig minister van Economische Ontwikkeling (2006-2008), Transport (1999-2001) en Industrie (1996-1999). Bersani (1951), afgestudeerd in filosofie, lijkt partijleider tegen wil en dank; zijn partij is dan ook ernstig intern verdeeld. Hij heeft weinig charisma en komt een beetje gekunsteld-arbeideristisch over.
Bindi, Rosy (PD) – Voorzitter van de PD, tevens vicevoorzitter van de Kamer van Afgevaardigden. Voormalig minister van Familiezaken (2006-2008) en Gezondheid (1996-2000). Bindi (1951), voormalig lid van de voormalige christendemocratische DC, vertegenwoordigt de rechtervleugel van de PD. Berlusconi zei over de politica dat ze “nog altijd mooier is dan ze intelligent is”. Waarbij ik opmerk dat mevrouw Bindi geen schoonheid is. Ze is wel een scherpe, intelligente debater.
Bocchino, Italo (FLI) – Tweede man, althans officieus, van Gianfranco Fini’s van de PdL afgescheiden partij Futuro e Libertà per l’Italia. De redelijk jonge Napolitaan (1967) begon zoals zoveel FLI-leden zijn politieke carrière bij de neofascistische MSI, later opgegaan in de Alleanza Nazionale. Komt ondanks zijn extreemrechtse achtergrond heel gematigd over. Bocchino, meester in de rechten, is een pittige debater. Er zijn enige onderzoeken tegen hem geweest en hij zou een buitenechtelijke relatie hebben gehad met minister Mara Carfagna (PdL).
Bossi, Umberto (Lega Nord) – Oprichter en leider van de xenofobe afscheidingsbeweging, coalitiegenoot van Silvio Berlusconi en minister van Institutionele Hervormingen. Ooit een schreeuwende volksmenner; na een beroerte in 2004 gereduceerd tot haast onverstaanbaar gemompel. Bossi (1941) is beroemd om zijn boertige stijl: zijn canottiera of onderhemd, zijn gebarentaal en uitspraken als Er staan driehonderdduizend Bergamaschi klaar om het geweer op te nemen. Maar de oude held van Padania wordt tegenwoordig ook door sommige van zijn eigen mensen uitgekotst. De partij is veel te veel op de PdL gaan lijken, op de ‘oude politiek. Dat de Lega zijn totaal onervaren zoon Renzo, die drie keer zakte voor zijn eindexamen, ten koste van ervaren politici in het regionale parlement van Lombardije heeft laten verkiezen, is niet erg goed gevallen. De toenemende impopulariteit van Berlusconi speelt Bossi eveneens parten.
C
Calderoli, Roberto (Lega Nord) – Huidig minister van Vereenvoudiging van de Wetgeving en voormalig minister van Institutionele Hervorming (2004-2006). Trad destijds af nadat hij een T-shirt had gedragen met een cartoon van de profeet Mohammed uit de Jyllands-Posten. Calderoli (1956) schreef de huidige kieswet en noemde die vervolgens zelf een “zwijnerij”. Wilde in 2007 een “varkensdag” organiseren uit protest tegen de bouw van een moskee in Bologna: mensen zouden hun varkens moeten laten lopen over het beoogde terrein om het zo te ‘ontwijden’. Islamieten reageerden schouderophalend. Voor hen is niet van belang of ergens al dan niet varkens hebben gelopen.
D
Draghi, Mario (Partijloos) – kersverse directeur van de Europese Centrale Bank. De econoom (1947) was voor heen directeur van de Italiaanse Centrale Bank en de Wereldbank, werkte voor de BIS, de Asian Development Bank, ENI, IRI, BNL en IMI. Was ook directeur-generaal van het ministerie van Economie. Is tevens voorzitter van het Financial Stability Board. Draghi was van 2002 al 2005 vicepresident van en lid van de Management Committee Worldwide van Goldman Sachs. Draghi ontkende voor zijn benoeming tot directeur van de ECB bij Goldman te maken te hebben gehad met swaps met betrekking tot Griekenland, bedoeld om de ware financiële toestand van dat land te verdoezelen; dit zou voor zijn tijd gebeurd zijn.
L
Letta, Gianni (Partijloos) – De oude heer Letta (1935) wordt wel de schaduw van Berlusconi genoemd; telkens als Silvio premier werd, werd hij secretaris van de Ministerraad en staatssecretaris van de premier. De voormalig journalist Letta is een raadselachtige figuur: er zijn geen toespraken van hem bekend, hij verschijnt niet in praatprogramma’s en hij is nooit lid geworden van Forza Italia of de PdL. Zijn waarde zit vermoedelijk in zijn zeer uitgebreide netwerk. Hij werkte onder andere bij Fininvest en is lid van de advisory board van Goldman Sachs. Hij heeft – na invoering van een pardonregeling – bekend in 1988 de toenmalige partij PDSI illegaal gefinancierd te hebben met zo’n 70 miljoen lire (36000 euro). In 2006 werd hij door Berlusconi voorgedragen als kandidaat voor het presidentschap, maar hij moest het afleggen tegen Giorgio Napolitano. Letta is de oom van Enrico Letta, belangrijk politicus van de PD en econoom.
M
Monti, Mario (Partijloos) – Op 9 november 2011 werd Mario Monti (1943) door de president benoemd tot senator voor het leven – een soort life peer – ten teken dat hij de overgangsregering na het aftreden van Berlusconi zou moeten gaan leiden. Monti was twee keer eurocommissaris: van 1995 tot 1999 voor de interne markt en van 1999 tot 2004 voor mededinging. (Beide keren werd hij opgevolgd door een Nederlander: in 1999 door Frits Bolkestein en en 2004 door Neelie Kroes.) Als econoom is Monti een voorstander van de vrije markt, van liberalisering en een strikte staatsboekhouding. Mario Monti is president van de prestigieuze universiteit Bocconi in Milaan, advisor van Goldman Sachs en van The Coca-Cola Company, Europees voorzitter van de Trilateral Commission en bestuurslid van de Bilderbergconferentie.
N
Napolitano, Giorgio (Partijloos) – De elfde en huidige President van de Republiek (1925) begon zijn politieke carrière in de communistische partij PCI, nadat hij tijdens de oorlog betrokken was bij verzetsdaden tegen het regime van Mussolini in de regio Campania. Hij stond aan de wieg van het eurocommunisme en de breuk met de Sovjet-Unie; na opheffing van de PCI in 1991 sloot hij zich aan bij de sociaaldemocraten. Van 1992 tot 1994 was hij voorzitter van de kamer van Afgevaardigden en van 1996 tot 1998 was hij minister van Binnenlandse Zaken. Als President staat hij zeer kritisch tegenover premier Berlusconi maar tekende hij wel de beruchte onschendbaarheidswet Lodo-Alfano die door het Constitutionele Hof later is geannuleerd. Napolitano’s mandaat duurt nog tot 2013.
