Ispettore Colosimo – Hoofdstuk 4

Unical, Arcavacata

(Het gehele verhaal tot nu toe is ook hier te vinden, maar zonder reactiemogelijkheid.)

De Università degli Studi della Calabria – de Unical – lag er verlaten bij die middag. Het complex, dat opgebouwd is uit steenrode, vierkante gebouwen aan een centrale brug van meer dan een kilometer lang, was hem als oud-student welbekend en dus reed hij in een keer door naar het gebouw van de Faculteit Letteren en Filosofie. Al snel zat hij tegenover een tengere brunette in een kaal grijs vertrek met een kapotte frisdrankautomaat. Patrizia Marulla. Op het tafeltje had ze de Calabria Ora van die ochtend neergelegd, die net als de Corriere opende met het nieuws over de Nederlander. Het meisje keek de inspecteur strijdlustig aan.

-Allereerst, ispettore, verwacht ik dat u de website van Eddy sluit, voordat al mijn foto’s op straat komen te liggen.

-Allereerst stel ik hier de vragen, signora. En ik ga niet over het afsluiten van websites. Er lijkt me ook geen reden toe zo lang er niets illegaals op staat. Kent u Ilaria Brienza of Rosanna Mazzei?

-Ispettore, als mijn foto’s morgen in de krant staan, dan heeft u een probleem.

-Uitstekend. Dat zien we morgen dan wel weer. Kent u Ilaria Brienza of Rosanna Mazzei?

Patrizia Marulla keek de inspecteur strak aan met groene ogen die brandden van woede. Ze zweeg.

-Mevrouw Marulla, dit is een moordonderzoek. Ik kan nu de commissaris informeren dat we een verdachte hebben – hij benadrukte het woord verdachte – die niet wil meewerken. Zal ik hem even bellen of gaat u antwoord geven?

Het meisje sloeg haar armen over elkaar, keek stuurs uit het smoezelige raam links van haar en zei tussen haar tanden door dat ze die twee niet kende.

-Hoe was uw relatie tot het slachtoffer?

-Ik was het model, hij betaalde me. En dat is alles.

-Strikt zakelijk dus? U kleedde zich uit voor die man en dat was puur zakelijk?

Eh!, zei ze en ze stak haar kin er iets bij vooruit, wat van alles kan betekenen. Deze keer was het ‘Dat zeg ik toch!’

-Was u wel eens bij Van Giersbergen thuis?

-Nee.

-Wat vond u van die man?

-Eh! Een fotograaf. Een goede fotograaf. Netjes ook, betaalde goed, probeerde niks.

-En dat vond u ergens wel jammer? Het was geen lelijke man.

-Ispettore! Ma che vuoi? Ik wilde niks met ‘m. Ik heb een vriend.

-Weet hij van uw, eh, modellenwerk?

-Ja.

-En dat vindt hij best?

-Eh! Hij heeft geen keus.

Colosimo zag dat hij met Patrizia Marulla niet ver zou komen – ze bleef kortaf en stug als een verwend kind dat haar zin niet kreeg. Abrupt maakte hij een einde aan het gesprek:

-Zo komen we niet verder. We spreken elkaar nog, signora.

Dat laatste klonk dreigend en dat was de bedoeling ook. Maar ze leek er niet van te schrikken.

-

Ilaria Brienza – het meisje met de gitzwarte krullen waarmee Colosimo’s speurtocht door de fotobestanden begonnen was – woonde op een paar kilometer van de universiteit in een nieuwe studentenflat aan de rand van het stadje Rende. Ze deed de deur open, gekleed in een kort jurkje dat Colosimo vaag bekend voorkwam. Haar kamer was een chaos van kleren en mappen en boeken. Op haar bureau stond een laptop waarop een foto te zien was die kennelijk door Van Giersbergen gemaakt was: Ilaria, topless, op een ligstoel bij een zwembad. Het meisje raapte snel wat ondergoed van haar zitbankje af en bood hem een zitplaats aan. Zelf ging ze op een houten stoeltje tegenover hem zitten.

-Mevrouw Brienza, kent u Patrizia Marulla of Rosanna Mazzei?

-Nee, ispettore, wie zijn dat?

-Twee andere modellen die door de Nederlander zijn gefotografeerd op de plaats delict.

-Ik had nooit contact met andere modellen.

-En uw contact met de fotograaf, hoe was dat?

-Eddy was zo’n lieve man. Hij heeft me dit jurkje gegeven omdat ik het zo leuk vond. Misschien had u het al herkend?

-Ik dacht al iets te zien. Kwam u wel eens bij hem thuis?

-We hebben een keer foto’s gemaakt in zijn slaapkamer!

Het klonk enthousiast, alsof ze een beroemdheid had ontmoet.

-En u heeft daar alleen foto’s gemaakt?

-Ja, verder niets hoor, wilt u ze zien?

-Eh, ik wil straks wel even kijken, dat kan van belang zijn.

Hij bedacht zich dat dat klonk als een slap excuus om samen met het meisje haar eigen blootfoto’s te bekijken. Maar in werkelijkheid wilde hij thuis die serie extra goed bestuderen in de hoop op een aanwijzing.

-Heeft u veel van mijn foto’s gezien?

De vraag verraste Colosimo. Om de open sfeer tussen hem en het meisje niet te verbreken, gaf hij antwoord.

-Nog lang niet allemaal, denk ik. De man heeft erg veel foto’s gemaakt van veel verschillende modellen.

-Maar wat u heeft gezien, wat vond u daarvan?

-Dat gelooft u niet, mevrouw Brienza, maar ik heb heel veel foto’s voorbij zien komen en dan is het leuke er wel af. Ik zag die van u trouwens het eerste – ik herkende meteen de rotsen waar…

-Arme Eddy. Het was zo’n aardige man… heel anders, echt een buitenlander, maar op een goede manier, begrijpt u?

Even keek ze in gedachten naar de foto op de laptop.

-Wie doet nu zoiets?

Juist. Ter zake, Colosimo, dacht hij bij zichzelf. Nu niet te direct daarop reageren…

-U maakt geen geheim van uw modellenwerk, zie ik?

Ze glimlachte en zei dat ze die foto er pas na zijn telefoontje op had gezet. Toen had ze ook het jurkje aangetrokken. Ter ere van Eddy.

-En ik ben nog bescheiden geweest met die foto, ziet u wel?

-Wist uw familie wat u deed? Uw vriend – u heeft een vriend? – of uw ouders of broers en zussen?

-Ik heb geen vriend. En mijn ouders… ach, misschien heb ik het ze nooit verteld. Ze zijn meestal te druk met hun werk en zo. Broers of zussen heb ik niet.

-Die foto’s in de slaapkamer van de Nederlander… kunt u er daar eentje van laten zien?

-U mag ze ook allemaal zien hoor, lachte ze.

Ze ging achter haar bureautje zitten en liet een foto verschijnen van haarzelf, in kleermakerszit op het bed van de fotograaf, in het jurkje dat ze nu aanhad. Ze keek recht in de lens met een verleidelijke blik.

-Kijk, dat is het jurkje, wel lief zo he?

-Het is een mooie foto, zonder meer. Er is dus verder niets gebeurd die keer, in de slaapkamer?

-Nou ja, we hebben een hele serie foto’s gemaakt maar dat bedoelt u niet.

Ze klikte door: op de volgende foto tilde ze met een hand het jurkje op zodat een van haar borsten zichtbaar was.

-En dat vond u niet jammer, dat er niets meer gebeurde? Het was geen lelijke man en u vond hem lief, zei u.

-Ja, natuurlijk was het een lieve man, maar daarom hoef ik toch geen seks met hem te willen?

-U kleedt zich uit op zijn bed en dan gebeurt er niets? Ik zal die wereld wel nooit begrijpen.

Ze moest lachen en klikte nog eens door. Ilaria liet hem Ilaria zien die het jurkje over haar hoofd heen uittrok, en Ilaria die met alleen een doorzichtig broekje aan op haar knieën op het bed zat. Hij had het eigenaardige gevoel, naar een indirecte striptease te kijken. En de stripteuse was maar al te graag bereid om door te gaan. Hij stond op voor ze de volgende foto kon laten zien – hij had een aardig idee van wat er op te zien zou zijn – en gaf haar de krant van die ochtend.

-Ik zou toch even met uw ouders praten, voordat er dingen op straat komen te liggen.

Hij liep naar de deur.

-Ispettore? U moet me geloven. Er is echt niets gebeurd. Ik wilde niets met hem en hij heeft nooit wat geprobeerd. Misschien…

Ze twijfelde even; hij keek haar vragend aan.

-Nou ja, misschien twijfelt u nog. Maar zo gaan die dingen, het is ook maar werk.

Met het gevoel dat ze niet had gezegd wat ze was begonnen te zeggen, liet hij zich door het meisje naar de deur begeleiden.