Ispettore Colosimo – Hoofdstuk 3

(Het gehele verhaal tot nu toe is ook hier te vinden, maar zonder reactiemogelijkheid.)

De volgende ochtend begon Colosimo vanuit het politiebureau in Tropea meteen te bellen. Ilaria Brienza klonk eerder slaperig dan brutaal en ze had kennelijk moeite om haar gedachten op een rijtje te zetten. De studente informatica leek het nieuws van de dood van de fotograaf nauwelijks te registreren en antwoordde werktuiglijk op de vragen van de inspecteur. Ja, hij kon wel langskomen. Nee, ze was de hele dag thuis. Ja, in een studentenflat. Nee, dat was geen probleem met huisgenoten. Maar toen de afspraak eenmaal stond, vroeg ze nog eens of Colosimo inderdaad had gezegd dat de fotograaf vermoord was. Hij bevestigde dit, waarna er een lange stilte volgde. “Okay,” zei ze tenslotte, “ik zie u vanmiddag.”

Het gesprek met Patrizia Marulla, op de foto’s een verlegen meisje met een schuchtere oogopslag, verliep nogal anders. Ze was klaarwakker en wist al wat er gebeurd was. Het kostte Colosimo moeite om tot haar door te dringen, omdat ze volledig opging in een in sneltreinvaart afgestoken tirade tegen de pers en de politie en hoe zeer haar leven wel niet verwoest zou zijn als haar naam in verband met naaktfoto’s in de krant zou komen, om nog maar te zwijgen van de foto’s zelf. Haar familie zou het haar nooit vergeven en de positie in pappa’s bedrijf zou naar haar waardeloze zus gaan en ze zou haar studie moeten opgeven uit schaamte. Of de inspecteur zich dat wel realiseerde? Hij antwoordde eenvoudig dat dat zijn afdeling niet was. Hij belde haar in verband met het móórdonderzoek, benadrukte hij, en dat hielp. Ze bedaarde onmiddellijk. “Oh ja… het eh, onderzoek, natuurlijk. En daarvoor wilt u mij spreken?” Het klonk alsof ze dat niet helemaal begreep, maar dat hoefde ook niet. De studente Engels kon hem die middag wel spreken op de universiteit.

Rosanna Mazzei was de laatste die Colosimo belde. Het goedlachse meisje dat speels tussen de rotsen door had gedarteld voor het oog van de fotograaf die op diezelfde rotsen zijn dood zou vinden, schrok hevig van het telefoontje van de inspecteur. Ze was verkoopster in een kledingzaak in Ricadi en woonde nog bij haar ouders en haar broer in het gehucht Brattirò – en die wisten helemaal niets van haar bijverdiensten als naaktmodelletje. Hij sprak met haar af voor een lunch in de buurt van haar werk, waarna hij meteen door kon rijden naar de universiteit.

Colosimo vroeg om een koffie en pakte de draad op waar hij die gisteravond had laten liggen – het werktuiglijke doornemen van de enorme hoeveelheid foto’s van Van Giersbergen. Hij merkte niet dat de commissaris binnen was gekomen.

“Aho, Colosimo, waar ben jij nou mee bezig?”

“Commissario! Ik had u niet opgemerkt.”

“Dat kan ik me voorstellen, Colosimo,” zei Russo terwijl hij met een half opgegeten broodje naar het scherm gebaarde. “Ik mag toch hopen dat dit de foto’s van die fotograaf zijn?”

De commissaris gooide de Corriere della Calabria op zijn bureau.

UCCISO FOTOGRAFO OLANDESE NEL VIBONESE

De fotograaf Eddy VAN GIRSBERDEN is gisteren dood aangetroffen op het strand van Formicoli (VV) met meerdere messteken in zijn rug. De Nederlander zou betrokken zijn geweest bij een pornosite waarop naaktfoto’s van meisjes uit onze regio te zien zouden zijn.

De commissaris keek nog eens naar het beeldscherm, knikte goedkeurend met getuite lippen en nam nog een hap van zijn broodje. “Dat is trouwens best een aardige foto,” zei Russo met volle mond. “Maar ik heb toch liever dat je dat soort dingen niet hier op het bureau bekijkt.” Daar ging zijn vrije tijd.

-

Het restaurantje lag net buiten het dorpje Ricadi en was niet meer dan een zaaltje met wat doorleefde houten tafeltjes en stoeltjes en een barretje met kassa. De geel gesausde muren waren verluchtigd met slordig geschetste dorpsgezichtjes. Het was tegen half twee ’s middags en de airconditioning stond niet aan. Geen wonder dat er verder geen kip te bekennen was. Colosimo koos een tafeltje op het overdekte terras in de hoop op een verkoelend zeebriesje en wachtte af.

Enige minuten later verscheen Rosanna op het terras met een grote zonnebril die ze tijdens de lunch niet af zou zetten. Het kleurige zomerjurkje dat ze droeg, botste met haar terneergeslagen houding; in plaats van het zorgeloze meisje van de foto’s kwam er een stille en verdrietige jonge vrouw tegenover hem zitten.

Nee, zei ze, de andere meisjes kende ze niet. Ze had wel foto’s gezien bij de fotograaf thuis en ook op de website, maar verder had ze alleen contact gehad met Van Giersbergen.

-Bij hem thuis? Hoe was het contact tussen u en de Nederlander?

-Ispettore, guarda, kijk. Ik kan wel zeggen dat wij een… erg intiem contact hadden. Ik was de enige die bij hem thuis kwam, in Cosenza. We deden… ik heb… ik was er ook wel eens ’s nachts, ispettore, begrijpt u?

Het meisje prikte mistroostig een vork in haar salade waarvan ze vrijwel niets had gegeten.

-Maar u woont nog bij uw ouders, nietwaar? Wat vonden zij daarvan?

-Ze wisten bij wie ik was. Dat was al iets waarover we veel ruzie hebben gemaakt. U weet waarschijnlijk wel hoe dat gaat hier in zo’n dorp. Ik heb ze maar niet verteld wat hij fotografeerde.

-En uw broer?

-Die blijft ook hele nachten weg en dat vindt dan iedereen normaal. Ik vraag hem toch ook niet waar hij geweest is. Hij moet zich niet met mijn leven bemoeien.

De plotselinge felheid van het meisje verraste Colosimo.

-Deed hij dat dan?

-Ach, u kent dat. Haantjesgedrag. Alsof ik zijn bezit ben, laat hem eerst maar eens zijn school afmaken, quel ragazzino, die puber.

-Wist hij wie Van Giersbergen was?

-Ik denk het niet. Misschien heeft hij wat gezien op internet, ik weet dat niet. Misschien hebben zijn vrienden foto’s van mij gevonden…

Ze viel stil, keek peinzend naar het bord salade en toen naar de inspecteur. Die liet haar de Corriere della Calabria zien en raadde haar aan om thuis te praten voordat alles op straat zou komen te liggen.

Rosanna begon te huilen.