Ispettore Colosimo – Hoofdstuk 2

(Het gehele verhaal tot nu toe is ook hier te vinden, maar zonder reactiemogelijkheid.)

Vincenzo Colosimo had het geluk gehad om kort na zijn studie terecht te kunnen bij de politie. Zoals bijna al zijn collega’s had hij zijn baan te danken aan een familielid met connecties en niet direct aan uitstekende papieren of glanzende sollicitatiegesprekken. Zijn voordeel was echter dat hij tot de eerste generatie inspecteurs hoorde met een universitaire graad – en zijn studie psychologie was wat dat betreft precies de juiste. Colosimo was ervan overtuigd dat kwaliteit het op een dag zou winnen van vriendjespolitiek – maar tot die tijd moest hij het doen met het gebrek aan leiderschap van commissaris Russo, de broer van de voormalige socialistische wethouder.

Russo maakte zich niet druk om kwaliteit. De man was simpel en rechtlijnig en wilde vooral een goed figuur slaan ten opzichte van zijn meerderen. Het uitte zich bij de commissaris in het voortdurend opjagen van zijn ondergeschikten. Niet om goede, maar vooral om snelle resultaten te behalen. Dat bepaalde resultaten altijd onwenselijk waren, volgens een systeem waar alleen Russo de geheimen van kende, verbaasde Colosimo al niet meer. Overal zaten connecties van de commissaris die kennelijk mede op zijn stoel was gezet om die connecties uit de wind te houden. Colosimo had er nog geen vat op gekregen. Het was gewoon een van die onverwachte hindernissen geworden waar hij af en toe tegenaan liep.

-

Eddy van Giersbergen bleek beheerder te zijn van een website die betalende leden toegang gaf tot de fotoseries die hij met diverse modellen gemaakt had. Colosimo had het gevoel dat de dood van de Nederlander iets te maken moest hebben met de foto’s – het zou niet de eerste keer zijn dat vreemdelingen op pijnlijke wijze in aanraking kwamen met de toch wat conservatieve gewoonten in het zuiden van Italië. Maar waar hij precies naar moest zoeken, wist hij niet en dus begon hij die avond na het eten door de fotobestanden te bladeren in de hoop dat er iets opmerkelijks te zien zou zijn.

Opgeslagen op een aantal DVD’s lagen honderden foto’s, keurig gescheiden in mappen met de naam van het meisje en een verdere aanduiding in het Nederlands, die Colosimo natuurlijk niet lezen kon, maar die hij gaandeweg begon te begrijpen. Zo heette de eerste map op de eerste CD Angela M. rode bikini; het waren foto’s van een blond meisje die aan de rand van een zwembad haar rode bikini uittrok. De map Chiara B. rode bikini toonde een ander meisje in dezelfde rode bikini. Het was een werk waar zijn collega’s om zouden vechten en toch ging het al heel snel vervelen om steeds weer andere meisjes in dezelfde poses en op dezelfde locaties terug te zien. Na Angela M. en Chiara B. bleek ook Francesca P. de rode bikini te hebben aangepast om deze voor de camera weer uit te trekken. Mooie meisjes, dat zeker, en Colosimo was niet ongevoelig voor al dat vrouwelijk schoon, maar uiteindelijk bleek het gewoon werk.

De inspecteur ontwaakte uit het bijna mechanisch doorbladeren van de fotobestanden toen hij de map Ilaria B. rotsen opende. De eerste foto toonde een meisje met gitzwarte krullen dat brutaal  in de camera blikte, geleund tegen een manshoog rotsblok. Aandachtig bekeek hij de rest van de set, totdat hij ervan overtuigd was dat deze Ilaria B. op het strand was gefotografeerd waar de fotograaf was vermoord. En hoewel hij niet wist wat rotsen betekende, vond hij al snel twee andere mappen met dezelfde aanduiding: Patrizia M. rotsen en Rosanna M. rotsen. Ook deze series waren geschoten op hetzelfde strand van Formicoli waar die ochtend de dode Nederlander was gevonden.

Hij bekeek de foto’s aandachtig. Waren er mensen of auto’s of andere zaken op zichtbaar, die aan het oog van de fotograaf waren ontsnapt en die een aanwijzing konden zijn? Ook de meisjes zelf onderwierp hij aan een onderzoek, waarbij hij probeerde iets af te lezen aan hun gezichten, hoewel hij besefte dat de ‘brutale’ Ilaria B., de ‘verlegen’ Patrizia M. en de ‘meisjesachtige’ Rosanna M. vooral bekken trokken voor de camera van de Nederlander. Uiteindelijk besloot hij dat hij naar nietszeggende maskers zat te kijken en verlegde hij zijn aandacht naar het vinden van de administratie van de fotograaf om de volledige namen van de modellen uit te vinden.

Tegen middernacht sloot Colosimo af. Namen en telefoonnummers had hij in de administratie gevonden en dus kon hij daar morgenochtend mee verder – maar hij wist dat hij met de foto’s nog lang niet klaar was. Het was best mogelijk dat er nog meer modellen op het bewuste strand waren gefotografeerd, maar dat deze foto’s een andere naam hadden gekregen.